Maandelijks archief: maart 2014

Mama Aisa, moeders met babywagens en het achtererf van God

Standaard

Ik ontwaak bij het krieken van de dag en besluit in de serene rust die ik voel en uit mijn droom heb meegenomen de 3e blog in 2014 te schrijven. Ik kreeg kracht om de blogs te beginnen, omdat ik in een innerlijke strijd verwikkelt ben m.b.t. het verbranden van overtollige kilo’s. Maar zoals mijn naasten weten mi n’e feti nanga noti fu libi nanga grontapu (ik neem het leven zoals het komt en gaat). Dus schrijf ik datgene op dat rechtstreeks uit mijn hart komt..
Ik heb samen met mijn ma een tuin in Almere waar wij met hart en ziel voornamelijk groenten planten. Ik pak vanuit mijn ma haar woning een taxi richting de tuin en kom erachter dat ik word gebracht door een beste vriend en vaste chauffeur van Jörgen Raymann ‘de witte Surinamer’ zoals hij zichzelf noemt. De dag begint mooi, want hij geeft mij korting op de rit. ‘In the pocket’: denk ik en vergeet hoe snel het leven een ommekeer kan maken.
Ik sta voor de tuin en kijk met trots naar wat Moeder natuur voor ons heeft gedaan. Ik dank Mama Aisa zoals ik haar noem voor haar zegen en kijk naar boven alsof ik nog een teken van God him- or herself zal krijgen dat het goed is. Ik trek mijn schoenen uit, want wil contact met Mama fu gron (Moeder aarde), ik rol mijn broekspijpen op en begin de grond al zingend nat te maken. Daarna moet er geoogst worden, maar er is zoveel dat ik niet weet waar te beginnen. Ik kijk naar de 3 zakken die ik heb: de zgn. grote markttas, een plastic tas die je bij elke supermarkt koopt en een grotere zak. Hoe ga ik alle groenten in die tassen krijgen? Wat ga ik met al die groenten doen? Op zo een moment lijk je niemand te kennen vooral als je buikpijn hebt én honger voelt aankomen en dus geboren ready bent voor vertrek. Ik vergeet te vertellen dat ik ook met mijn hond ‘Boiky’ ben die een pup is. Enfin, ik pluk een deel van de amsoi, paksoi en 2 sla soorten. De spinazie, bloemkool, soepgroente en de rest van de amsoi, paksoi en sla kom ik wel volgende keer wel ophalen en zal die voor een zacht prijsje verkopen, want een boerin moet ook leven. Ik bel mijn soulmate ene gammellicious Stadwijk op om bij een station groenten op te halen. Gepakt en gezakt kijk ik naar mijn voeten vol modder. Mama Aisa moi jere. (Moeder aarde is heel mooi), Boiky moet ik ook wassen, want hij lijkt op papa Leba die met Mama Aisa een verbond heeft gesloten. Ik bel de taxi om me op te halen richting het treinstation. Daar sta ik dan wachtend op de trein met 3 tassen groenten in een hand, in de andere hand Boiky, een tas op mijn rug, honger all over the place EN buikpijn van zo heb je me niet. Ai baja (zucht) ik sta en zing uit respect het volkslied des levens voor moeders met babywagens die met tassen en zakken in het openbaar vervoer sjouwen. Ik ben kapot, wil schelden, huilen, mediteren, eten. Waar is de blijdschap van vanmorgen? Ik was toch zo energiek en blij met de korting en alle goeds dat mij was overkomen? Ik kon en wilde geen groenten meer zien. Ik zei tegen mezelf: Dayenne het komt goed. Vroeger liepen je afo en anderen honderden kilometers in de felle zon en dan klaag je omdat je 3 tassen en 1 hond bij je hebt terwijl je gebruik maakt van het openbaar vervoer en je straks ook nog die gammel en anderen gelukkig maakt met groenten die uit jouw tuin komt?
Na de groenten aan een blije Stadwijk (www.a-seti.com; het bestaat echt) te hebben gegeven vervolg ik mijn weg naar huis. Boiky is moe en valt als een blok in slaap. Nu even tijd voor Facebook. En ja hoor Stadwijk laat op Facebook haar vriendjes en vriendinnetjes uit Losser en omstreken weten dat ze van mij groenten uit eigen tuin heeft gekregen. Losser?? Bestaat Losser echt? Is het echt een plaats in Nederland? Ziet God wel in Losser? Daadwerkelijk reageert een mooie roodharige dame op de comment. Ze komt uit Losser en woont achter een kerk. Dus God ziet daar wel!
Ik heb weer een leerrijke dag achter de rug. Mama Aisa kon ik weer persoonlijk bedanken voor haar zegen, moeders met babywagens heb ik uit respect voor gezongen en heb geleerd dat er een plaats in Nederland bestaat die Losser heet en dat God daar ook ziet.
Terwijl ik dit schrijf, fluiten de vogels verder en komt bij deze 3e blog weer de zon opduiken. Het is mooi zo. Deze cosmopolitan kapelka (wereldburger vlinder) gaat verder vliegen…….

Onze tuin vol Amsoi, Paksoi, Sla enz.

Onze tuin vol Amsoi, Paksoi, Sla enz.


Advertenties

Tan tiri a no don…..horen, zien en zwijgen

Standaard

Ik krijg veel mee. Niet alles wat ik meekrijg en in het verleden heb meegekregen, geef ik prijs. Van kleins af aan en tot op heden heb ik dingen meegekregen die mij hebben verblijd of die mij diep hebben gekwetst, maar heb deze feiten nooit met iemand gedeeld. Ook al had ik slapeloze nachten of ook al maakte mijn hart grote sprongen van blijheid. Ik heb mezelf aangeleerd te zwijgen als mijn spreken niet van toegevoegde waarde is. Tan tiri a no don! Als het niet om situaties of entiteiten gaat, maar om een persoon dan speel ik voor de domme, omdat mensen vaak een ander onderschatten. Dus dan laat ik ze in die kwembe (belachelijke) gedachten van ze. Nooit gunde ik de persoon in kwestie, de situatie of de entiteit een blik of mijn gesproken woorden. Tot nu toe weiger ik. Ik ben blij dat ik veel meekrijg. Niet altijd is dat even makkelijk. Soms denk ik: ai boi (een zucht slaken)……en zwijg! Ik zal niet zwijgen als ik koni (kennis) of ervaring kan delen zodat ook een andere persoon hiervan profijt kan hebben.
Delen is zo mooi. Ik word er gelukkig van en de ander ook. Niet altijd wordt de ander er gelukkig van zoals ik, maar goed…..wel als het nuttig blijkt te zijn.
Zoals ik eerder zei krijg ik veel mee. Hoe? Op diverse manieren. Zoals vandaag op het werk. Ik behoor nog niet op de hoogte te zijn van bepaalde informatie, maar weet het al. Officieel dien ik deze informatie al te weten, maar vindt de persoon in kwestie het niet nodig dit met mij te delen. Qua mijn functie behoor ik het te weten. I no kan pot mi in verlegi. (Breng mij niet in verlegenheid). Als ik een belangrijk besluit neem en eerst de buurvrouw vertel en dan mijn partner dan breng ik mijn partner in verlegenheid. Dat is niet gehoord. Wat ik moet weten ga ik weten. Ik voelde mij gekwetst, mi no lei g’i (ik ga dat niet ontkennen), maar inmiddels heb ik, ondanks ik geen laars heb, het aan mijn laars gelapt.
De zon die tijdens het schrijven van mijn 2e blog weer volop schijnt, laat ik weer volop in mijn hart schijnen.Deze cosmopolitan kapelka gaat verder vliegen….

Kijkend naar de toekomst zie ik de zon schijnen

Kijkend naar de toekomst zie ik de zon schijnen

Eerste zonnige blog

Standaard

Het is zonnig…..zo voel ik me ook, maar anderzijds is mijn gewicht alles behalve zonnig.
Voordat ik over mijn gewicht begin wil ik even zeggen dat het een bevrijding is mijn eerste bewuste blog te schrijven. Why? Ik heb al heel lang voornemens om mijn gedachtegang te schrijven en deze te delen met hen die deze willen ontvangen. Ik doe dit in de eerste plaats voor mezelf en in de tweede plaats is het mooi om te weten dat een ander iets heeft aan geschreven of gesproken woorden.
Ik schrijf al sinds mijn 11e levensjaar actief; gedichten en korte verhalen. Ook schreef ik al eerder columns. Tot nog toe heb ik niet veel gedaan met mijn geschreven woorden. Why not? Dat heeft meer te maken met onzekerheden die nog steeds aanwezig zijn, maar die zo onnodig zijn. I know I got the skills but still I doubt myself and my skills.
Anyhow….ik ben blij dat ik deze stap heb genomen.
Ik ben blij dat ik daadwerkelijk mijn eerste blog schrijf. Waar het naar toe zal leiden weet ik niet, maar ik geniet van dit moment evenals ik geniet van de zon die op deze winterdag op mijn lijf schijnt.
Oja, ik zou het over mijn gewicht hebben hè?
Toch maar niet….ik zal trachten vandaag weer een bezoek te brengen aan de sportschool.
To be continued!
Deze cosmopolitan kapelka gaat verder vliegen…..

20140313-142535.jpg