Maandelijks archief: mei 2014

Uman/Women/Vrouwen….Waiti un de!

Standaard

Waiti Uman, waardige vrouwen

Waiti Uman, waardige vrouwen


Er vloeien geen tranen over mijn wangen, maar ik ben gedeeltelijk in een mineurstemming. Twee vrouwen naar wie ik opkijk zijn overgegaan naar de plaats waar jij en ik nog niet zijn: Sa Awowi alias Sranan Tina Turner en Maya Angelou. Er zijn meerdere die treuren om Maya Angelou, maar Sa Awowi heeft toch meer indruk op mij gemaakt. Ze was van Surinaamse afkomst en een tru tru Okanisi uman (Aucaanse vrouw). Niet heel lang geleden heb ik nog een oproep gedaan op Facebook om haar muziek te verzamelen. Helaas zijn er velen die haar muziek niet kenden. Als tiener is zij degene geweest die mij in contact bracht met een van de grote vrouwen van Suriname: Ma Susana. En ik heb het hier niet over Susanna du Plessis. DE Ma Susana die deel uitmaakt van een stukje historie tijdens de slavernij. Een van Sa Wowi haar lijfspreuken was: “Yu mu sabi yu gaansama sani!” In de tijd dat ik in Tranga Oema zong was zij een van mijn inspiratiebronnen. Het nummer Katibo heb ik geschreven op basis van een van de nummers van Sa Awowi. Terwijl ik dit schrijf voel ik de trots en de waardering die in mij leeft voor deze vrouw. Een mooie Okanisi uma met een stem van goud. Mijn favoriet nummer van Sa Awowi is: ‘Uma lai koni’. Ik ben sowieso een grote fan van Aucaanse en Saramaccaanse muziek. Leon Jakopoe knows! Suriname mag Sa Wowi omarmen zoals ze Lieve Hugo omarmt en zoals ze Ewald Krolis omarmt. Sa Wowi is een dyadya uma evenals de Afro Amerikaanse Maya Angelou. Als kind kwam ik plots met Maya Angelou haar werk in aanraking. Het was het gedicht: ‘Just give me a cool drink of water ‘fore I diiie’ dat mij stil kreeg. Ik was diep onder de indruk en werd geschut door haar woorden. Jaren daarna opende en eindigde ik mijn radioprogramma met de door haar gesproken woorden: ‘I rise’. Als Maya Angelou sprak kon je niet anders dan luisteren en als je haar woorden las kon je niet anders dan doorlezen. Zelf de verfilming van ‘I know why the caged bird sings’ is bijna zoals het boek and that’s rarely. Haar leven zoals ze die zelf heeft beschreven, heeft altijd diepe indruk op mij gemaakt. Haar speech bij de begrafenisceremonie van Coretta Scott King heeft mij laten huilen zoals een kind dat kan. Ik kreeg “kippenvel en doksenvel” zoals Gerrit Barron in een van zijn gedichten zegt.
Sa Awowi en Maya Angelou: twee van de uma’s die ik als meer dan goud beschrijf. Er komen woorden tekort om het gevoel te beschrijven, maar dat doet er niet. Ik zal deze, voor mij, dyadya uma’s eeuwig eren en hun werk blijven beluisteren, meezingen, lezen en/of voordragen. Hun kennis is deels ook dat van mij en van hen die dat willen. Hoe mooi is het niet dat iemand die je niet persoonlijk kent zoveel moois kan toevoegen aan je leven. Dit is de reden waarom ik niet van bla bla hou, omdat het geen toegevoegde waarde heeft. Waren Sa Wowi en Maya Angelou de zgn. bla bla’s dan had de ‘wereld’ niet stilgestaan bij hun overgaan naar de andere wereld.
Un waka bun uma. Ini mi ai un ben de gaan uma. Un wooko mi sa panya fu alaten!

Mi e memre Sa Awowi (Lina Toto) nanga Maya Angelou
In honor of Sa Awowi (Lina Toto) and Maya Angelou
Mi ná feegete unu! (Ik zal jullie niet vergeten)

*Jullie zijn waardig


Foto Sa Awowi verkregen via Stivan Dief (Facebook)
Foto Maya Angelou is afkomstig van de blog Solidgoldcreativity

De volle maan verwelkomen en zonneschijn omarmen

Standaard

Light it is

Light it is

De zon schijnt op dit moment exact zoals mijn hart schijnt. Het is vandaag donderdag en officieel mijn laatste werkdag bij mijn huidige, bijna voormalig, werkgever. Zoals vele bedrijven heeft ook dit bedrijf te kampen met een zgn. reorganisatie. Ik lach en ik schijn van binnen, omdat ik weet dat ook ik in mijn leven aan het reorganiseren ben. Het is weliswaar de laatste werkdag en ik heb nog geen nieuwe werkgever, maar het is niet de laatste dag van mijn leven. Het is een nieuwe fase die ik met de volle maan heb mogen verwelkomen en met zonneschijn omarm.
Ik ben dankbaar voor de 3 jaren die ik liefdevol heb mogen invullen. Er is één directeur in het bijzonder die als mens en als vriend er voor mij was. Dankbaar ben ik voor elke klant met wie ik contact heb mogen hebben. Dankbaar ben ik dat ik over zeer complexe agenda’s de scepter zwaaide, maar er elke keer op wonderbaarlijke wijze uitkwam. Ik regel en organiseer graag, maar bovenal luister ik graag naar mensen zonder een oordeel te vellen. Ik heb mezelf uiteraard een aantal keer betrapt dit toch wel te doen. “Foei, toch Dayenne!” dacht ik dan, maar het ‘kwaad’ was al geschied.
Ik kijk even naar buiten terwijl ik een groep Indonesische ‘oudjes’ hoor praten over hun pensioen. Ondertussen rijd de bus waarin ik mij begeef langs het hoofdkantoor van mijn werkgever. Zucht, het is echt mijn laatste werkdag. Nummer 101-123 staat groot op het gebouw geschreven. Ik ben niet over de top emotioneel, maar besef dat niets en niemand hier in dit leven, blijvend is. We are all replaceable: in relaties, van leven naar dood, als kampioen, als stiefvader, in de business….you name it!
Ik moet stiekem lachen als ik hoor dat één van de Indonesische mannen zegt: “tsjonge, jonge Nelly, ik ben gewoon gepensioneerd.”
“Ja”, zegt Nelly. Waarop ze vraagt: “heb je de geraniums al gekocht?” Ai boi, poti opa hoeft niet meer dagelijks verplicht uit bed om te gaan werken. Ik kan me herinneren dat ik al op heel jonge leeftijd aan mijn moeder zei dat ik met pensioen wilde alvorens nog de school af te hebben gemaakt. Zo erg snakte ik naar het doen wat ik wil en vooral het oud worden intrigeerde me als kind enorm.
Nu ga ik voorlopig doen wat ik wil en dat is momenteel vrijwilligerswerk. Ik ben onderweg naar een gesprek met de founders van een onafhankelijk mediabedrijf/productie-unit. Samen zullen we kijken als we iets voor elkaar kunnen betekenen. If not staat de volgende organisatie al op mijn lijstje om mijn bijdrage te leveren. Ondertussen zoek ik vrolijk verder naar een nieuwe werkgever. Wie weet dat voor mezelf beginnen toch een optie is. Ik weet het allemaal niet en zie wel waar ik het schip laat stranden. Voor nu geniet ik van de zon en vliegt deze cosmopolitan kapelka verder in de rondte.
Sun shining through

Sun shining through


You all are special in your own way

Standaard

Leef en laat leven. Doet mama Aisa ook

Leef en laat leven. Doet mama Aisa ook

Ik zit in de bus naar Amsterdam en geniet van het groene gras en van de bomen die groen gekleurd zijn en de bloemen die al een poos hun intrede doen. Wat als de bomen rood waren? Zou ik dan nog zo van ze kunnen genieten? Uiteraard kan ik het niet laten om te filosoferen over dat wat ik zie. Waarom kan ik het niet laten? Doet iedereen dat in de mate zoals ik dat doe of ben ik met enkele anderen gewoon weird? Want een ding is zeker: niets en niemand is uniek. Persoon A schrijft over politiek en persoon B schrijft over politiek en de maatschappij, maar beide schrijven ze over politiek. Daarom vind ik dat wat ik doe niet heel bijzonder. Ik omarm het wel en ben er dankbaar voor, maar ik weet dat ik geen uitzondering ben. Daarom vind ik het ook niet noodzakelijk om per se mensen massaal op te roepen mijn blogs, gedichten of wat voor geschreven woorden dan ook te lezen. Zij die het moeten lezen zullen mijn woorden uiteindelijk bereiken. Voor mij is van belang dat ik elke laag van de bevolking, ‘ras’ of leeftijdsklasse mag bereiken. Nog belangrijker vind ik het dat als je leest wat ik schrijf dat je het gevoel krijgt alsof je met me was toen ik de dingen meemaakte. De rest is voor mij bijzaak. Het boeit me niet welke emotie er ontstaat bij het lezen van mijn blog etc.
Want ik ben vrijpostig als ik vind dat je moet lachen of huilen terwijl ik niet de verspreider of de coördinator van emoties ben. O belang? Daarom zal ik me ook niet druk maken om mensen die wel of niet in mijn leven willen blijven of mensen die me een bobo (een sufferd) vinden of denken dat ik te nuchter ben. Waarom zou ik jou willen overtuigen dat je met mij om moet gaan of dat je me niet nuchter moet vinden? Ik ben vrijpostig als ik dat zou willen. Als ik iets van iemand vind moet niemand mij verbieden iets te vinden. Wat ik niet zal doen is rumors verspreiden of derden vertellen hoe kortzichtig je bent. Het universum heeft samen met Carmen (karma) altijd wel een oplossing. Ook voor mijn handelingen, gedachten en uitspraken, want zoals ik eerder zei: ook ik ben geen uitzondering. Ik ben niet bijzonder en dat vind ik prima zo. Ik leef en laat leven en hoop dat anderen dat ook bij mij toepassen and if not dan niet. Het leven is in mijn ogen zo bijzonder en zo speciaal. De Schepper en zijn engelen, die er voor mij en de rest van de mensheid zijn, zijn van grote waarde voor mij. Ook de mensen met wie ik nauw contact heb, nauw contact had of zal krijgen. Een ieder die op wat voor manier een bijdrage heeft geleverd of nog zal leveren is mij dierbaar. Ook al heb ik verdriet gehad of ook al was ik gelukkig door acties voortgekomen uit hen die in mijn leven waren en zijn: you all are special in your own way.
Nu ik deze woorden heb losgelaten, vliegt deze cosmopolitan kapelka verder. Wat is een kapelka? Dat is vlinder in het Surinaams.

Een muzikale morning experience

Standaard

Hen die vrijheid verschaffen

Hen die vrijheid verschaffen


Een muzikale morning experience

‘Karansyo mi wer’o’….is het lied dat keihard uit mijn headphone komt.
De conducteur van de NS loopt voorbij en kijkt genietend hoe ik op de treinstoel zit te dansen.
‘M’yare mi Gadooooo’…ik ben God zo dankbaar. Ik voel me gelukkig en ik ben rijk. Ondanks de deurwaarders, ondanks het feit dat ik hard op zoek ben naar een nieuwe baan in dat benowtu bezuiniging.
‘Woi woi woi’……die Goron Bosu plaat draait nog door. Ik draai me bil op alle mogelijke manieren op die paar centimeters. Mijn handen durf ik niet in de lucht te gooien om de dans nog extra te benadrukken. ‘Mi na Ingi mi n’e weri Bamusa mi na Papa Ingi mi n’e weri korosi’…..
Ai wat een ochtend. Deze moesje aka oma is as usual vroeg op pad. Ook daarop ben ik trots….een jongedame zijn, maar me een oma voelen…I got best of both worlds. Klein maar fijn gaat maar door met die gron bosu plaat. Ai een lekkere lange vloot. ‘Te y’e suku mi dan i sa feni mi…..ondro liba mi komopo’…..ik hou het niet meer. Ik wil gewoon in de trein dansen. Ken je dat? Alsof je op een feest bent. Ik moet me inhouden. Ma fu saide? Waarom? Straks denken de andere treinreizigers dat mi las’ wan sei saka….dat ik de weg kwijt ben. ‘Dyere dyeren….ondro liba mi komopo….den no m’anga mi moro’…. Hiepiepiepiepiep ..hareeee. Muziek kan een mens zo opvrolijken en meenemen in een bepaalde dimension. ‘Kapten kapten…kon yepi mi!’ De volgende bosu plaat heeft zich al aangemeld met dank aan Koropina. De reden waarom ik zo van zgn. kulturu poku hou zijn m.n. de verborgen schatten die je mag ontdekken, wijsheden die zich blijven verspreiden en ik voel me een met de muziek. Ik ben een muziek liefhebber en ik waai met vele winden mee, maar kulturu platen hebben me al zeker 7 jaren in hun spreekwoordelijke macht. Maakt niet uit welke dag het is: durf deze oma te verbieden om te luisteren….ik voet na tyal…ik zal vooral geen gehoor geven. Niet onbeleefd bedoelt hoor, maar …’Mieke hou je vast’….is de volgende plaat. ‘Alle’ nichtjes en neefjes kennen dit lied…..Ik kan gewoon mijn zin niet afmaken….van de ene naar de andere plaat…Zo gaat dat ook soms in mijn hoofd…..van a naar b naar z en weer naar b. Op zo een dag als deze heb ik er geen moeite mee. Er is de afgelopen tijd genoeg gebeurt en laat alles los dus ook mijn hoofd schut ik op en neer….heen en weer……’Saka baka…..loko no kren na bon….’
En nu ineens is Ronny ‘Biga’ Nelom aan de beurt die moeder Aarde begroet en haar om hulp vraagt.
Ondertussen richt ik mij in gedachten tot de NS, want ik wil gauw op plaats van bestemming komen.
Ik smeek de NS bijna om op te schieten. Dezelfde NS die zijn prijzen weer gaat aanschroeven…..
Ik schud mijn hoofd nogmaals, maar dit maal zeker niet om die domme prijzen… ‘M’ede m’ede. Ampuku bali na’m ede! Wai a mi ba…..’ Vol trots gaat mijn hoofd heen en weer….ik probeer niet na te doen wat ze over de Ampuku zingen: ‘Ef i moi lek’e me da’i mu’ dyomp’anga m’e’
Ik kijk naar buiten en zie dat we het eindstation naderen. ‘Suma a mon’ a kon bai mi’…
Ik kom aan op station Amsterdam Centraal waar je de verzameling van diversiteit uiteraard niet kan ontlopen. Terwijl ik tussen al die mensen loop stel ik mezelf zoveel vragen. Hoe kan het dat zoveel mensen bij elkaar komen en er toch sprake is van onenigheid? Hoe kan het dat er mensen rondlopen die eenzaam zijn en ze niemand en ook niemand hebben om hun lief en leed mee te delen? Hoe is het mogelijk dat anno 2014 mensen durven te zeggen dat gays een keuze hebben? Waarom moet geld zoveel negatieve invloed hebben op de mens? Waarom denken veel Surinamers dat het alleen bij witte Nederlanders mogelijk is dat er geen of weinig contact is tussen familieleden? Waarom denken mensen dat het krijgen van een WW of andere uitkering een schande is?
Ineens besef ik me dat ik door mijn vragenreis bij de verkeerde bushalte ben gaan staan. Opeens hoor ik een van mijn favoriete zangeressen zingen: ‘mama no luk’ a den…den den de’
En zo is het ook. Mi no go luku na den. Ik loop richting de juiste bushalte en slaak een zucht van verlichting met de woorden van Bob Marley in mijn hoofd: ‘One thing bout music…when it hits you feel no pain’. Yes, de bus komt eraan…deze cosmopolitan kapelka kan lekker naar haar huis toe!