Een muzikale morning experience

Standaard

Hen die vrijheid verschaffen

Hen die vrijheid verschaffen


Een muzikale morning experience

‘Karansyo mi wer’o’….is het lied dat keihard uit mijn headphone komt.
De conducteur van de NS loopt voorbij en kijkt genietend hoe ik op de treinstoel zit te dansen.
‘M’yare mi Gadooooo’…ik ben God zo dankbaar. Ik voel me gelukkig en ik ben rijk. Ondanks de deurwaarders, ondanks het feit dat ik hard op zoek ben naar een nieuwe baan in dat benowtu bezuiniging.
‘Woi woi woi’……die Goron Bosu plaat draait nog door. Ik draai me bil op alle mogelijke manieren op die paar centimeters. Mijn handen durf ik niet in de lucht te gooien om de dans nog extra te benadrukken. ‘Mi na Ingi mi n’e weri Bamusa mi na Papa Ingi mi n’e weri korosi’…..
Ai wat een ochtend. Deze moesje aka oma is as usual vroeg op pad. Ook daarop ben ik trots….een jongedame zijn, maar me een oma voelen…I got best of both worlds. Klein maar fijn gaat maar door met die gron bosu plaat. Ai een lekkere lange vloot. ‘Te y’e suku mi dan i sa feni mi…..ondro liba mi komopo’…..ik hou het niet meer. Ik wil gewoon in de trein dansen. Ken je dat? Alsof je op een feest bent. Ik moet me inhouden. Ma fu saide? Waarom? Straks denken de andere treinreizigers dat mi las’ wan sei saka….dat ik de weg kwijt ben. ‘Dyere dyeren….ondro liba mi komopo….den no m’anga mi moro’…. Hiepiepiepiepiep ..hareeee. Muziek kan een mens zo opvrolijken en meenemen in een bepaalde dimension. ‘Kapten kapten…kon yepi mi!’ De volgende bosu plaat heeft zich al aangemeld met dank aan Koropina. De reden waarom ik zo van zgn. kulturu poku hou zijn m.n. de verborgen schatten die je mag ontdekken, wijsheden die zich blijven verspreiden en ik voel me een met de muziek. Ik ben een muziek liefhebber en ik waai met vele winden mee, maar kulturu platen hebben me al zeker 7 jaren in hun spreekwoordelijke macht. Maakt niet uit welke dag het is: durf deze oma te verbieden om te luisteren….ik voet na tyal…ik zal vooral geen gehoor geven. Niet onbeleefd bedoelt hoor, maar …’Mieke hou je vast’….is de volgende plaat. ‘Alle’ nichtjes en neefjes kennen dit lied…..Ik kan gewoon mijn zin niet afmaken….van de ene naar de andere plaat…Zo gaat dat ook soms in mijn hoofd…..van a naar b naar z en weer naar b. Op zo een dag als deze heb ik er geen moeite mee. Er is de afgelopen tijd genoeg gebeurt en laat alles los dus ook mijn hoofd schut ik op en neer….heen en weer……’Saka baka…..loko no kren na bon….’
En nu ineens is Ronny ‘Biga’ Nelom aan de beurt die moeder Aarde begroet en haar om hulp vraagt.
Ondertussen richt ik mij in gedachten tot de NS, want ik wil gauw op plaats van bestemming komen.
Ik smeek de NS bijna om op te schieten. Dezelfde NS die zijn prijzen weer gaat aanschroeven…..
Ik schud mijn hoofd nogmaals, maar dit maal zeker niet om die domme prijzen… ‘M’ede m’ede. Ampuku bali na’m ede! Wai a mi ba…..’ Vol trots gaat mijn hoofd heen en weer….ik probeer niet na te doen wat ze over de Ampuku zingen: ‘Ef i moi lek’e me da’i mu’ dyomp’anga m’e’
Ik kijk naar buiten en zie dat we het eindstation naderen. ‘Suma a mon’ a kon bai mi’…
Ik kom aan op station Amsterdam Centraal waar je de verzameling van diversiteit uiteraard niet kan ontlopen. Terwijl ik tussen al die mensen loop stel ik mezelf zoveel vragen. Hoe kan het dat zoveel mensen bij elkaar komen en er toch sprake is van onenigheid? Hoe kan het dat er mensen rondlopen die eenzaam zijn en ze niemand en ook niemand hebben om hun lief en leed mee te delen? Hoe is het mogelijk dat anno 2014 mensen durven te zeggen dat gays een keuze hebben? Waarom moet geld zoveel negatieve invloed hebben op de mens? Waarom denken veel Surinamers dat het alleen bij witte Nederlanders mogelijk is dat er geen of weinig contact is tussen familieleden? Waarom denken mensen dat het krijgen van een WW of andere uitkering een schande is?
Ineens besef ik me dat ik door mijn vragenreis bij de verkeerde bushalte ben gaan staan. Opeens hoor ik een van mijn favoriete zangeressen zingen: ‘mama no luk’ a den…den den de’
En zo is het ook. Mi no go luku na den. Ik loop richting de juiste bushalte en slaak een zucht van verlichting met de woorden van Bob Marley in mijn hoofd: ‘One thing bout music…when it hits you feel no pain’. Yes, de bus komt eraan…deze cosmopolitan kapelka kan lekker naar haar huis toe!

Advertenties

Over Cosmopolitan Kapelka

Ik schrijf recht uit mijn hart! Ik schrijf wat ik ervaar en wat anderen mij doen ervaren. Ik schrijf wat mij ter ore komt. Ik schrijf om met anderen te delen. Ik schrijf om inzichten te creëren voor mezelf en anderen. Ik schrijf, omdat schrijven een machtige vlinder is. Daarom de naam Cosmopolitan Kapelka. Cosmopolitan als in wereldburger en kapelka als in vlinder in het Surinaams. Mijn woorden vladderen als een vlinder..........waar hij wilt, wanneer hij wilt en hoe hij wilt........... Probeer mij maar te volgen en ik volg jou ook!

Zeg het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s