De volle maan verwelkomen en zonneschijn omarmen

Standaard

Light it is

Light it is

De zon schijnt op dit moment exact zoals mijn hart schijnt. Het is vandaag donderdag en officieel mijn laatste werkdag bij mijn huidige, bijna voormalig, werkgever. Zoals vele bedrijven heeft ook dit bedrijf te kampen met een zgn. reorganisatie. Ik lach en ik schijn van binnen, omdat ik weet dat ook ik in mijn leven aan het reorganiseren ben. Het is weliswaar de laatste werkdag en ik heb nog geen nieuwe werkgever, maar het is niet de laatste dag van mijn leven. Het is een nieuwe fase die ik met de volle maan heb mogen verwelkomen en met zonneschijn omarm.
Ik ben dankbaar voor de 3 jaren die ik liefdevol heb mogen invullen. Er is één directeur in het bijzonder die als mens en als vriend er voor mij was. Dankbaar ben ik voor elke klant met wie ik contact heb mogen hebben. Dankbaar ben ik dat ik over zeer complexe agenda’s de scepter zwaaide, maar er elke keer op wonderbaarlijke wijze uitkwam. Ik regel en organiseer graag, maar bovenal luister ik graag naar mensen zonder een oordeel te vellen. Ik heb mezelf uiteraard een aantal keer betrapt dit toch wel te doen. “Foei, toch Dayenne!” dacht ik dan, maar het ‘kwaad’ was al geschied.
Ik kijk even naar buiten terwijl ik een groep Indonesische ‘oudjes’ hoor praten over hun pensioen. Ondertussen rijd de bus waarin ik mij begeef langs het hoofdkantoor van mijn werkgever. Zucht, het is echt mijn laatste werkdag. Nummer 101-123 staat groot op het gebouw geschreven. Ik ben niet over de top emotioneel, maar besef dat niets en niemand hier in dit leven, blijvend is. We are all replaceable: in relaties, van leven naar dood, als kampioen, als stiefvader, in de business….you name it!
Ik moet stiekem lachen als ik hoor dat één van de Indonesische mannen zegt: “tsjonge, jonge Nelly, ik ben gewoon gepensioneerd.”
“Ja”, zegt Nelly. Waarop ze vraagt: “heb je de geraniums al gekocht?” Ai boi, poti opa hoeft niet meer dagelijks verplicht uit bed om te gaan werken. Ik kan me herinneren dat ik al op heel jonge leeftijd aan mijn moeder zei dat ik met pensioen wilde alvorens nog de school af te hebben gemaakt. Zo erg snakte ik naar het doen wat ik wil en vooral het oud worden intrigeerde me als kind enorm.
Nu ga ik voorlopig doen wat ik wil en dat is momenteel vrijwilligerswerk. Ik ben onderweg naar een gesprek met de founders van een onafhankelijk mediabedrijf/productie-unit. Samen zullen we kijken als we iets voor elkaar kunnen betekenen. If not staat de volgende organisatie al op mijn lijstje om mijn bijdrage te leveren. Ondertussen zoek ik vrolijk verder naar een nieuwe werkgever. Wie weet dat voor mezelf beginnen toch een optie is. Ik weet het allemaal niet en zie wel waar ik het schip laat stranden. Voor nu geniet ik van de zon en vliegt deze cosmopolitan kapelka verder in de rondte.
Sun shining through

Sun shining through


Advertenties

Over Cosmopolitan Kapelka

Ik schrijf recht uit mijn hart! Ik schrijf wat ik ervaar en wat anderen mij doen ervaren. Ik schrijf wat mij ter ore komt. Ik schrijf om met anderen te delen. Ik schrijf om inzichten te creëren voor mezelf en anderen. Ik schrijf, omdat schrijven een machtige vlinder is. Daarom de naam Cosmopolitan Kapelka. Cosmopolitan als in wereldburger en kapelka als in vlinder in het Surinaams. Mijn woorden vladderen als een vlinder..........waar hij wilt, wanneer hij wilt en hoe hij wilt........... Probeer mij maar te volgen en ik volg jou ook!

Zeg het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s