Leven met de dood van mijn vader – Vliegramp 7 juni 1989

Standaard

My dearest father

My dearest father


Uiteraard begeef ik me weer in een bus while writing this blog. Het was de bedoeling dat ik voor de eerste keer naar de herdenkingsdienst zou gaan. Welke herdenkingsdienst? Vandaag is het exact 25 jaar geleden dat de Surinaamse gemeenschap op een woensdag werd opgeschrikt door een vliegramp te Zanderij. Het gevolg was 167 overledenen waaronder mijn pa en gelukkig ook 11 overlevenden waaronder de hond Lucky.
I.v.m. de ramp wordt er jaarlijks op gepaste wijze een herdenkingsdienst georganiseerd. In een interview voor de documentaire ‘ Waarom nou jij’ van ome Mike Ho Sam Hooi gaf ik ook aan dat ik nooit de behoefte had om naar zo een herdenkingsdienst te gaan ondanks ik het heel fijn vind dat dit jaarlijks wordt georganiseerd. Ik zou dit jaar naar de dienst gaan met mijn zussen en moeder, maar heb op het laatste moment toch afgehaakt. Ik ben vanaf gisteren heel emotioneel. Ik wil graag samen zijn met mensen, maar ook weer niet. Ik weet dat ik zou breken tijdens de dienst en denk/weet het bijna zeker, dat ik daar niet zo een zin in heb. Elk jaar weer is het een emotioneel gevecht op deze dag ondanks ik de rest van het jaar minder emotioneel ben. Ik herinner me 7 juni 1989 als de dag van gisteren. Ik hoor de loeiende sirenes nog steeds. Ik zie nog steeds de vlag halfstok staan op het terrein van de Thomas van Aquinoschool waar ik toen in de 4e klas zat. Ik zie nog zo de dag voor me dat mijn vader mij kwam groeten omdat hij naar Nederland ging. Ik merk nog steeds de gevolgen van het verlies: concentratie bij het lezen, een geheugen dat me zo af toe in de steek laat, zijn een paar van de gevolgen. Mijn moeder heeft me toentertijd ook naar het M.O.B. (medisch opvoedkundig bureau) gebracht. Ik ben er toch goed vanaf gekomen toch? Ja best wel hè? Ik heb dan geen vader meer. God leende mij hem en heeft hem weer teruggeroepen toen God vond dat het welletjes was. Is God niet brutaal? Wie is God wel? Allah, Jahwe, Anana? Ik heb een appeltje met God te schillen. Waarom mij een vader lenen tot mijn 9e levensjaar en daarna mijn vader weer terugnemen om vervolgens bijna tot geen levendige herinneringen te hebben? Een ding is zeker: mijn moeder is een power vrouw! Ze heeft mij welopgevoed en heeft mij mooie spirituele lessen geleerd, ze heeft mij oprechte liefde gegeven. Ze is degene die mij heeft geleerd niet bang te zijn voor de dood. Ik ben zo blij dat ik haar nog aan mijn zijde heb. Als God haar vandaag of morgen terugneemt dan zeg ik aan God: tof job en zorgt U ervoor dat ik haar weer krijg in mijn nieuw leven?
Weet je wat mij doet verbazen? Dat in het land waar mijn navelstreng begraven ligt weinig aandacht wordt besteed aan de vliegramp terwijl de vliegramp daar plaats vond en het heel veel impact heeft gehad op de totale gemeenschap met name familieleden en alle betrokkenen. Maar neeeeeee wij Surinamers hebben noooooooit hulp nodig. We gaan niet naar psychologen of andere hulpverleners, want het gaat altijd goed met ons. Wel ik ben gegaan hor! Ik ben er zeker niet dagelijks mee bezig, maar het heeft als kind veel impact op mij gehad. Het eerste wat ik zei nadat ik hoorde dat mijn vader was overleden was: maar hij zou toch een barbiepop voor me brengen?? Poti (arme) mi (ik) snapte het niet. De man die altijd zijn woord nakwam had het lef om niet te komen en ook nog zonder barbiepop. Really??? Dus ook met mijn pa ga ik deze appel schillen en hem een zoete peer geven. Ik moet toch wat. Even terugkomend op het feit dat er in Suriname niet veel wordt gedaan i.v.m. de ramp…ik ben blij dat mijn oude schoolmate Diego Lapar het op zich heeft genomen om dit jaar een herdenkingsdienst te organiseren. In Suriname lijkt het onderwerp 7 juni 1989 te zijn doodgebloed. Shame on us.
De overlevenden….wauw! To survive such a crash really means your life on mama earth was not done yet. Of de Surinamers die hun reis hebben verschoven of gewoon de reis hebben geannuleerd. Is echt bijzonder. Hoe ziet het dagelijks leven van ze eruit? Wat voor impact heeft het gehad op hun leven na de ramp? Waar is Lucky de lucky dog nu? Hoe gaan de nabestaanden van de piloten en de cabin crew om met her verlies? Treuren de moeders nog of wenen de neven, echtgenoten, buurtgenoten, business partners nog? Either way….iedereen gaat er anders mee om.
Ondanks alles ben ik God dankbaar dat ik gezond ben, dat ik op mijn manier van het leven geniet, dat ik ervoor zorg dat ik verbonden blijf met nature and its elements. Dankbaar dat ik dankbaar mag en kan zijn.
Ik moest deze woorden delen op deze dag voor hen die ze willen ontvangen en/of omarmen. Ik ben vandaag ook via diverse kanalen waaronder Facebook bijzonder gesterkt. Lobi (liefde) voor alle lieve en welgemeende berichten! In het bijzonder Carmelita (Tara Mals) die speciaal een gedicht voor mij heeft geschreven.
Sisa Awowie (Lina Toto) waka bun! Mi sa tan sabi mi gaansama sani!
Aan het einde van de blog plaats ik de opname van de documentaire gemaakt door Mike Ho Sam Hooi waarin ik ook wordt geïnterviewd.

Advertenties

Over Cosmopolitan Kapelka

Ik schrijf recht uit mijn hart! Ik schrijf wat ik ervaar en wat anderen mij doen ervaren. Ik schrijf wat mij ter ore komt. Ik schrijf om met anderen te delen. Ik schrijf om inzichten te creëren voor mezelf en anderen. Ik schrijf, omdat schrijven een machtige vlinder is. Daarom de naam Cosmopolitan Kapelka. Cosmopolitan als in wereldburger en kapelka als in vlinder in het Surinaams. Mijn woorden vladderen als een vlinder..........waar hij wilt, wanneer hij wilt en hoe hij wilt........... Probeer mij maar te volgen en ik volg jou ook!

Zeg het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s