De volle maan verwelkomen en zonneschijn omarmen

Standaard

Light it is

Light it is

De zon schijnt op dit moment exact zoals mijn hart schijnt. Het is vandaag donderdag en officieel mijn laatste werkdag bij mijn huidige, bijna voormalig, werkgever. Zoals vele bedrijven heeft ook dit bedrijf te kampen met een zgn. reorganisatie. Ik lach en ik schijn van binnen, omdat ik weet dat ook ik in mijn leven aan het reorganiseren ben. Het is weliswaar de laatste werkdag en ik heb nog geen nieuwe werkgever, maar het is niet de laatste dag van mijn leven. Het is een nieuwe fase die ik met de volle maan heb mogen verwelkomen en met zonneschijn omarm.
Ik ben dankbaar voor de 3 jaren die ik liefdevol heb mogen invullen. Er is één directeur in het bijzonder die als mens en als vriend er voor mij was. Dankbaar ben ik voor elke klant met wie ik contact heb mogen hebben. Dankbaar ben ik dat ik over zeer complexe agenda’s de scepter zwaaide, maar er elke keer op wonderbaarlijke wijze uitkwam. Ik regel en organiseer graag, maar bovenal luister ik graag naar mensen zonder een oordeel te vellen. Ik heb mezelf uiteraard een aantal keer betrapt dit toch wel te doen. “Foei, toch Dayenne!” dacht ik dan, maar het ‘kwaad’ was al geschied.
Ik kijk even naar buiten terwijl ik een groep Indonesische ‘oudjes’ hoor praten over hun pensioen. Ondertussen rijd de bus waarin ik mij begeef langs het hoofdkantoor van mijn werkgever. Zucht, het is echt mijn laatste werkdag. Nummer 101-123 staat groot op het gebouw geschreven. Ik ben niet over de top emotioneel, maar besef dat niets en niemand hier in dit leven, blijvend is. We are all replaceable: in relaties, van leven naar dood, als kampioen, als stiefvader, in de business….you name it!
Ik moet stiekem lachen als ik hoor dat één van de Indonesische mannen zegt: “tsjonge, jonge Nelly, ik ben gewoon gepensioneerd.”
“Ja”, zegt Nelly. Waarop ze vraagt: “heb je de geraniums al gekocht?” Ai boi, poti opa hoeft niet meer dagelijks verplicht uit bed om te gaan werken. Ik kan me herinneren dat ik al op heel jonge leeftijd aan mijn moeder zei dat ik met pensioen wilde alvorens nog de school af te hebben gemaakt. Zo erg snakte ik naar het doen wat ik wil en vooral het oud worden intrigeerde me als kind enorm.
Nu ga ik voorlopig doen wat ik wil en dat is momenteel vrijwilligerswerk. Ik ben onderweg naar een gesprek met de founders van een onafhankelijk mediabedrijf/productie-unit. Samen zullen we kijken als we iets voor elkaar kunnen betekenen. If not staat de volgende organisatie al op mijn lijstje om mijn bijdrage te leveren. Ondertussen zoek ik vrolijk verder naar een nieuwe werkgever. Wie weet dat voor mezelf beginnen toch een optie is. Ik weet het allemaal niet en zie wel waar ik het schip laat stranden. Voor nu geniet ik van de zon en vliegt deze cosmopolitan kapelka verder in de rondte.
Sun shining through

Sun shining through


Advertenties

You all are special in your own way

Standaard

Leef en laat leven. Doet mama Aisa ook

Leef en laat leven. Doet mama Aisa ook

Ik zit in de bus naar Amsterdam en geniet van het groene gras en van de bomen die groen gekleurd zijn en de bloemen die al een poos hun intrede doen. Wat als de bomen rood waren? Zou ik dan nog zo van ze kunnen genieten? Uiteraard kan ik het niet laten om te filosoferen over dat wat ik zie. Waarom kan ik het niet laten? Doet iedereen dat in de mate zoals ik dat doe of ben ik met enkele anderen gewoon weird? Want een ding is zeker: niets en niemand is uniek. Persoon A schrijft over politiek en persoon B schrijft over politiek en de maatschappij, maar beide schrijven ze over politiek. Daarom vind ik dat wat ik doe niet heel bijzonder. Ik omarm het wel en ben er dankbaar voor, maar ik weet dat ik geen uitzondering ben. Daarom vind ik het ook niet noodzakelijk om per se mensen massaal op te roepen mijn blogs, gedichten of wat voor geschreven woorden dan ook te lezen. Zij die het moeten lezen zullen mijn woorden uiteindelijk bereiken. Voor mij is van belang dat ik elke laag van de bevolking, ‘ras’ of leeftijdsklasse mag bereiken. Nog belangrijker vind ik het dat als je leest wat ik schrijf dat je het gevoel krijgt alsof je met me was toen ik de dingen meemaakte. De rest is voor mij bijzaak. Het boeit me niet welke emotie er ontstaat bij het lezen van mijn blog etc.
Want ik ben vrijpostig als ik vind dat je moet lachen of huilen terwijl ik niet de verspreider of de coördinator van emoties ben. O belang? Daarom zal ik me ook niet druk maken om mensen die wel of niet in mijn leven willen blijven of mensen die me een bobo (een sufferd) vinden of denken dat ik te nuchter ben. Waarom zou ik jou willen overtuigen dat je met mij om moet gaan of dat je me niet nuchter moet vinden? Ik ben vrijpostig als ik dat zou willen. Als ik iets van iemand vind moet niemand mij verbieden iets te vinden. Wat ik niet zal doen is rumors verspreiden of derden vertellen hoe kortzichtig je bent. Het universum heeft samen met Carmen (karma) altijd wel een oplossing. Ook voor mijn handelingen, gedachten en uitspraken, want zoals ik eerder zei: ook ik ben geen uitzondering. Ik ben niet bijzonder en dat vind ik prima zo. Ik leef en laat leven en hoop dat anderen dat ook bij mij toepassen and if not dan niet. Het leven is in mijn ogen zo bijzonder en zo speciaal. De Schepper en zijn engelen, die er voor mij en de rest van de mensheid zijn, zijn van grote waarde voor mij. Ook de mensen met wie ik nauw contact heb, nauw contact had of zal krijgen. Een ieder die op wat voor manier een bijdrage heeft geleverd of nog zal leveren is mij dierbaar. Ook al heb ik verdriet gehad of ook al was ik gelukkig door acties voortgekomen uit hen die in mijn leven waren en zijn: you all are special in your own way.
Nu ik deze woorden heb losgelaten, vliegt deze cosmopolitan kapelka verder. Wat is een kapelka? Dat is vlinder in het Surinaams.

Een muzikale morning experience

Standaard

Hen die vrijheid verschaffen

Hen die vrijheid verschaffen


Een muzikale morning experience

‘Karansyo mi wer’o’….is het lied dat keihard uit mijn headphone komt.
De conducteur van de NS loopt voorbij en kijkt genietend hoe ik op de treinstoel zit te dansen.
‘M’yare mi Gadooooo’…ik ben God zo dankbaar. Ik voel me gelukkig en ik ben rijk. Ondanks de deurwaarders, ondanks het feit dat ik hard op zoek ben naar een nieuwe baan in dat benowtu bezuiniging.
‘Woi woi woi’……die Goron Bosu plaat draait nog door. Ik draai me bil op alle mogelijke manieren op die paar centimeters. Mijn handen durf ik niet in de lucht te gooien om de dans nog extra te benadrukken. ‘Mi na Ingi mi n’e weri Bamusa mi na Papa Ingi mi n’e weri korosi’…..
Ai wat een ochtend. Deze moesje aka oma is as usual vroeg op pad. Ook daarop ben ik trots….een jongedame zijn, maar me een oma voelen…I got best of both worlds. Klein maar fijn gaat maar door met die gron bosu plaat. Ai een lekkere lange vloot. ‘Te y’e suku mi dan i sa feni mi…..ondro liba mi komopo’…..ik hou het niet meer. Ik wil gewoon in de trein dansen. Ken je dat? Alsof je op een feest bent. Ik moet me inhouden. Ma fu saide? Waarom? Straks denken de andere treinreizigers dat mi las’ wan sei saka….dat ik de weg kwijt ben. ‘Dyere dyeren….ondro liba mi komopo….den no m’anga mi moro’…. Hiepiepiepiepiep ..hareeee. Muziek kan een mens zo opvrolijken en meenemen in een bepaalde dimension. ‘Kapten kapten…kon yepi mi!’ De volgende bosu plaat heeft zich al aangemeld met dank aan Koropina. De reden waarom ik zo van zgn. kulturu poku hou zijn m.n. de verborgen schatten die je mag ontdekken, wijsheden die zich blijven verspreiden en ik voel me een met de muziek. Ik ben een muziek liefhebber en ik waai met vele winden mee, maar kulturu platen hebben me al zeker 7 jaren in hun spreekwoordelijke macht. Maakt niet uit welke dag het is: durf deze oma te verbieden om te luisteren….ik voet na tyal…ik zal vooral geen gehoor geven. Niet onbeleefd bedoelt hoor, maar …’Mieke hou je vast’….is de volgende plaat. ‘Alle’ nichtjes en neefjes kennen dit lied…..Ik kan gewoon mijn zin niet afmaken….van de ene naar de andere plaat…Zo gaat dat ook soms in mijn hoofd…..van a naar b naar z en weer naar b. Op zo een dag als deze heb ik er geen moeite mee. Er is de afgelopen tijd genoeg gebeurt en laat alles los dus ook mijn hoofd schut ik op en neer….heen en weer……’Saka baka…..loko no kren na bon….’
En nu ineens is Ronny ‘Biga’ Nelom aan de beurt die moeder Aarde begroet en haar om hulp vraagt.
Ondertussen richt ik mij in gedachten tot de NS, want ik wil gauw op plaats van bestemming komen.
Ik smeek de NS bijna om op te schieten. Dezelfde NS die zijn prijzen weer gaat aanschroeven…..
Ik schud mijn hoofd nogmaals, maar dit maal zeker niet om die domme prijzen… ‘M’ede m’ede. Ampuku bali na’m ede! Wai a mi ba…..’ Vol trots gaat mijn hoofd heen en weer….ik probeer niet na te doen wat ze over de Ampuku zingen: ‘Ef i moi lek’e me da’i mu’ dyomp’anga m’e’
Ik kijk naar buiten en zie dat we het eindstation naderen. ‘Suma a mon’ a kon bai mi’…
Ik kom aan op station Amsterdam Centraal waar je de verzameling van diversiteit uiteraard niet kan ontlopen. Terwijl ik tussen al die mensen loop stel ik mezelf zoveel vragen. Hoe kan het dat zoveel mensen bij elkaar komen en er toch sprake is van onenigheid? Hoe kan het dat er mensen rondlopen die eenzaam zijn en ze niemand en ook niemand hebben om hun lief en leed mee te delen? Hoe is het mogelijk dat anno 2014 mensen durven te zeggen dat gays een keuze hebben? Waarom moet geld zoveel negatieve invloed hebben op de mens? Waarom denken veel Surinamers dat het alleen bij witte Nederlanders mogelijk is dat er geen of weinig contact is tussen familieleden? Waarom denken mensen dat het krijgen van een WW of andere uitkering een schande is?
Ineens besef ik me dat ik door mijn vragenreis bij de verkeerde bushalte ben gaan staan. Opeens hoor ik een van mijn favoriete zangeressen zingen: ‘mama no luk’ a den…den den de’
En zo is het ook. Mi no go luku na den. Ik loop richting de juiste bushalte en slaak een zucht van verlichting met de woorden van Bob Marley in mijn hoofd: ‘One thing bout music…when it hits you feel no pain’. Yes, de bus komt eraan…deze cosmopolitan kapelka kan lekker naar haar huis toe!

Gemopper van de trein en gemopper over konfo tori

Standaard

Symboliek is een onderdeel van Winti, maar defineert Winti niet

Symboliek is een onderdeel van Winti, maar defineert Winti niet


Terwijl ik op het treinstation zit te wachten op de trein richting Duivendrecht moet ik aanhoren hoe een trein die aankomt staat te mopperen. Wat een geluid produceert dat bakbeest. Ik ben op dat moment behoorlijk stil en kan dus alle geluiden beter tot me nemen. Het geluid van de mopperende trein doet me denken aan mopperende mensen. Kunnen we voor een keer niet mopperen over onzin? Vanmorgen heb ik tweemaal mijn tijd van vertrek moeten uitstellen, omdat er steeds iets tussenkwam. Eerst heb ik een ochtend gesprek met mijn ma gevoerd. Daarna wilde ik nog per se green smoothie maken en vervolgens was de bus laat. Moest ik daarom mopperen? Ik weiger!! Fullspeed mi dati e weiger. Ik ben sowieso geen mopper tante. Mi no de! Kon fur’ mi skin nanga yeye nanga negativity. Mi no de! (Ik weiger om mijn lichaam en geest te vervuilen met negativiteit)
Weet je waarover ik mopper? En is eigenlijk niet eens mopperen, maar ergeren…boos om worden….Bonuman of uma’s, lukuman nanga uma, obiaman nanga uma oftewel Surinaamse traditionele genezers die flut werk leveren of die informatie delen die niet gebaseerd is op de waarheid. Ik ben van de week getuige geweest van een zgn. traditionele genezer die een mediakanaal gebruikt om informatie te delen waar mijn haren van overeind staan. Door zulke mensen sma e lasi bribi ini konfo tori sobun Winti. (Raken mensen het vertrouwen kwijt in Winti) Om zulke dingen zal ik mopperen ja. Ik mopper zelf niet om het feit dat ik straks werkloos ben. Ik neem Winti serieus, want het is leerzaam, mooi en een verrijking. Los daarvan is het een geschenk die zijn roots in Afrika heeft liggen, maar in Suriname tot stand is gekomen. Het staat nauw in contact met de natuur. Dus ik verafschuw hen die er een potje van maken of denken te maken. ‘Over the top’ denken sommigen. Ma te y’e du dan i mus du. Ma no du fu por’ sma libi. No du fu prati na bere. (Als je iets doet, doe het dan goed en doe vooral geen dingen waardoor families uit elkaar vallen).
De mensen die hulp zoeken moeten ook niet denken dat hun probleem meteen na een kruidenbad of wintiprei opgelost zal zijn, want karakter speelt ook een rol. Je zult beproefd worden en je ‘omgeving’ zou je ook kunnen beïnvloeden.
Waarom ik boos word is omdat er al eeuwen negatief wordt gepraat over winti ma na sma e pot en kon so (dat is dankzij de mens). Ik heb het hier over de mensen die hulp zoeken én de mensen die hulp verlenen. Als je hulp verleent en niet capabel bent, geef dat dan toe en laat het aan een ander over of doe dat wat in je straatje past. En als je hulp zoekt en voelt dat het niet in de haak is: ga dan weg en blijf niet staan om vervolgens te vertellen hoe slecht die bonu is.
Het woord bonu heeft trouwens een hele nare smaak, terwijl dit niet zou moeten. Maar goed…Winti is zoveel meer dan woei woei woei, in trans raken, winti A en winti B di e kisi yu, sieraden in je bezit hebben of wintiprei’s geven. Het mooiste aan winti vind ik het mystieke, de onderlinge relatie tussen de verschillende konfo’s, de kennis en kunde die geboden wordt door de konfo’s en bovenal het rechtstreeks in verbinding staan met de natuur. ‘Hoi hoi hoi’ maakt een Ampuku geen Ampuku en ‘Le le le’ maakt een Fodu geen Fodu. Wat ik wel wil meegeven is: beleid het tap a fasi di e fiti yu. No luku mi noso tra sma. (Doe wat in jouw straatje past en luister niet altijd naar anderen)
Doe wat je voelt en niet per se wat een ander zegt. Als dat moet betekenen dat je leven daardoor zal verrijken dan is dat dan het grootste cadeau, maar betekent het dat je gestrekt komt te liggen dan is dat een lesson learned, maar ga niet klakkeloos iets doen, omdat de bonu heeft gezegd of omdat tant’ Waasje dat heeft gezegd.
Als je een kerkganger bent en niets met Winti doet, blijf je ding doen. Als je nergens in gelooft, blijf je ding doen. Maar als je met konfo tori bezig bent let er dan op dat je staat achter de dingen die je doet en zegt en omarm de bun konfo’s.
No tek den konfo lek spotu en denk vooral niet ik heb konfo dit en dat gevraagd dus die konfo moet dit en dat doen. Difrenti tori e meki dat yu e kisi piki tapu aksi sobun begi. Oplossingen en verlossing komen niet zomaar aanwaaien, want we denken soms of sommige van ons denken dat wat wij willen dat dat is wat we krijgen. Er zijn zoveel andere factoren die kunnen beslissen waar we staan en waar we naar toe gaan.
Aan de ingewijde bonuman of uma verzoek ik hun werk serieus te nemen en als ze informatie verspreiden op wat voor manier dan ook sabi sa y’e prati en no go gi sma siksi fu neigi.
Ik bekritiseer niemand, want wie ben ik? Ik ben net als elk ander: een mens op aarde die het beste ervan probeert te maken. Ma fa i syi mi dya no wan sma o kon gi mi siksi fu neigi.
Met deze woorden te hebben geschreven en mijn misgenoegen te hebben losgelaten voor het universum zal deze cosmopolitan kapelka verder vliegen.

Mama Aisa, moeders met babywagens en het achtererf van God

Standaard

Ik ontwaak bij het krieken van de dag en besluit in de serene rust die ik voel en uit mijn droom heb meegenomen de 3e blog in 2014 te schrijven. Ik kreeg kracht om de blogs te beginnen, omdat ik in een innerlijke strijd verwikkelt ben m.b.t. het verbranden van overtollige kilo’s. Maar zoals mijn naasten weten mi n’e feti nanga noti fu libi nanga grontapu (ik neem het leven zoals het komt en gaat). Dus schrijf ik datgene op dat rechtstreeks uit mijn hart komt..
Ik heb samen met mijn ma een tuin in Almere waar wij met hart en ziel voornamelijk groenten planten. Ik pak vanuit mijn ma haar woning een taxi richting de tuin en kom erachter dat ik word gebracht door een beste vriend en vaste chauffeur van Jörgen Raymann ‘de witte Surinamer’ zoals hij zichzelf noemt. De dag begint mooi, want hij geeft mij korting op de rit. ‘In the pocket’: denk ik en vergeet hoe snel het leven een ommekeer kan maken.
Ik sta voor de tuin en kijk met trots naar wat Moeder natuur voor ons heeft gedaan. Ik dank Mama Aisa zoals ik haar noem voor haar zegen en kijk naar boven alsof ik nog een teken van God him- or herself zal krijgen dat het goed is. Ik trek mijn schoenen uit, want wil contact met Mama fu gron (Moeder aarde), ik rol mijn broekspijpen op en begin de grond al zingend nat te maken. Daarna moet er geoogst worden, maar er is zoveel dat ik niet weet waar te beginnen. Ik kijk naar de 3 zakken die ik heb: de zgn. grote markttas, een plastic tas die je bij elke supermarkt koopt en een grotere zak. Hoe ga ik alle groenten in die tassen krijgen? Wat ga ik met al die groenten doen? Op zo een moment lijk je niemand te kennen vooral als je buikpijn hebt én honger voelt aankomen en dus geboren ready bent voor vertrek. Ik vergeet te vertellen dat ik ook met mijn hond ‘Boiky’ ben die een pup is. Enfin, ik pluk een deel van de amsoi, paksoi en 2 sla soorten. De spinazie, bloemkool, soepgroente en de rest van de amsoi, paksoi en sla kom ik wel volgende keer wel ophalen en zal die voor een zacht prijsje verkopen, want een boerin moet ook leven. Ik bel mijn soulmate ene gammellicious Stadwijk op om bij een station groenten op te halen. Gepakt en gezakt kijk ik naar mijn voeten vol modder. Mama Aisa moi jere. (Moeder aarde is heel mooi), Boiky moet ik ook wassen, want hij lijkt op papa Leba die met Mama Aisa een verbond heeft gesloten. Ik bel de taxi om me op te halen richting het treinstation. Daar sta ik dan wachtend op de trein met 3 tassen groenten in een hand, in de andere hand Boiky, een tas op mijn rug, honger all over the place EN buikpijn van zo heb je me niet. Ai baja (zucht) ik sta en zing uit respect het volkslied des levens voor moeders met babywagens die met tassen en zakken in het openbaar vervoer sjouwen. Ik ben kapot, wil schelden, huilen, mediteren, eten. Waar is de blijdschap van vanmorgen? Ik was toch zo energiek en blij met de korting en alle goeds dat mij was overkomen? Ik kon en wilde geen groenten meer zien. Ik zei tegen mezelf: Dayenne het komt goed. Vroeger liepen je afo en anderen honderden kilometers in de felle zon en dan klaag je omdat je 3 tassen en 1 hond bij je hebt terwijl je gebruik maakt van het openbaar vervoer en je straks ook nog die gammel en anderen gelukkig maakt met groenten die uit jouw tuin komt?
Na de groenten aan een blije Stadwijk (www.a-seti.com; het bestaat echt) te hebben gegeven vervolg ik mijn weg naar huis. Boiky is moe en valt als een blok in slaap. Nu even tijd voor Facebook. En ja hoor Stadwijk laat op Facebook haar vriendjes en vriendinnetjes uit Losser en omstreken weten dat ze van mij groenten uit eigen tuin heeft gekregen. Losser?? Bestaat Losser echt? Is het echt een plaats in Nederland? Ziet God wel in Losser? Daadwerkelijk reageert een mooie roodharige dame op de comment. Ze komt uit Losser en woont achter een kerk. Dus God ziet daar wel!
Ik heb weer een leerrijke dag achter de rug. Mama Aisa kon ik weer persoonlijk bedanken voor haar zegen, moeders met babywagens heb ik uit respect voor gezongen en heb geleerd dat er een plaats in Nederland bestaat die Losser heet en dat God daar ook ziet.
Terwijl ik dit schrijf, fluiten de vogels verder en komt bij deze 3e blog weer de zon opduiken. Het is mooi zo. Deze cosmopolitan kapelka (wereldburger vlinder) gaat verder vliegen…….

Onze tuin vol Amsoi, Paksoi, Sla enz.

Onze tuin vol Amsoi, Paksoi, Sla enz.


Tan tiri a no don…..horen, zien en zwijgen

Standaard

Ik krijg veel mee. Niet alles wat ik meekrijg en in het verleden heb meegekregen, geef ik prijs. Van kleins af aan en tot op heden heb ik dingen meegekregen die mij hebben verblijd of die mij diep hebben gekwetst, maar heb deze feiten nooit met iemand gedeeld. Ook al had ik slapeloze nachten of ook al maakte mijn hart grote sprongen van blijheid. Ik heb mezelf aangeleerd te zwijgen als mijn spreken niet van toegevoegde waarde is. Tan tiri a no don! Als het niet om situaties of entiteiten gaat, maar om een persoon dan speel ik voor de domme, omdat mensen vaak een ander onderschatten. Dus dan laat ik ze in die kwembe (belachelijke) gedachten van ze. Nooit gunde ik de persoon in kwestie, de situatie of de entiteit een blik of mijn gesproken woorden. Tot nu toe weiger ik. Ik ben blij dat ik veel meekrijg. Niet altijd is dat even makkelijk. Soms denk ik: ai boi (een zucht slaken)……en zwijg! Ik zal niet zwijgen als ik koni (kennis) of ervaring kan delen zodat ook een andere persoon hiervan profijt kan hebben.
Delen is zo mooi. Ik word er gelukkig van en de ander ook. Niet altijd wordt de ander er gelukkig van zoals ik, maar goed…..wel als het nuttig blijkt te zijn.
Zoals ik eerder zei krijg ik veel mee. Hoe? Op diverse manieren. Zoals vandaag op het werk. Ik behoor nog niet op de hoogte te zijn van bepaalde informatie, maar weet het al. Officieel dien ik deze informatie al te weten, maar vindt de persoon in kwestie het niet nodig dit met mij te delen. Qua mijn functie behoor ik het te weten. I no kan pot mi in verlegi. (Breng mij niet in verlegenheid). Als ik een belangrijk besluit neem en eerst de buurvrouw vertel en dan mijn partner dan breng ik mijn partner in verlegenheid. Dat is niet gehoord. Wat ik moet weten ga ik weten. Ik voelde mij gekwetst, mi no lei g’i (ik ga dat niet ontkennen), maar inmiddels heb ik, ondanks ik geen laars heb, het aan mijn laars gelapt.
De zon die tijdens het schrijven van mijn 2e blog weer volop schijnt, laat ik weer volop in mijn hart schijnen.Deze cosmopolitan kapelka gaat verder vliegen….

Kijkend naar de toekomst zie ik de zon schijnen

Kijkend naar de toekomst zie ik de zon schijnen