Tagarchief: blog

Ala sani na fu wan ten

Standaard

Tijd……….is niet tastbaar…………gaat zo snel aan ons voorbij………..tijd staat niet stil…………kan soms lijken alsof het heel langzaam gaat, terwijl tijd gewoon tijd is. Maar wat is een jaar snel voorbij gegaan. Nu pas besef ik dat het een jaar geleden is dat ik mijn laatste blog heb geschreven. Vandaag is 20 april en op 10 april 2015 schreef en publiceerde ik mijn laatste blog. Al geruime tijd worstel ik met mezelf om weer te schrijven. Ik weet dat ik moet blijven schrijven en vooral dat ik mijn werken moet publiceren. En toch veroorzaakt angst……onnodige angst en onzekerheid voor consternatie in die bovenkamer. Dankzij iemand die een van mijn blogs heeft gelezen ben ik nu weer aan het typen. Ze zocht naar informatie over o.a. konfo’s en kwam op mijn blog terecht.  Uiteindelijk benaderde ze mij via Facebook om haar dank te betuigen. I was really surprised. Dus er zijn toch mensen die mijn blogs lezen en die er iets aan hebben. Tijd…………..tijd gaat aan ons voorbij en na een jaar heeft de tijd en het AL besloten dat het weer tijd is dat ik ga schrijven. Ala sani na fu wan ten is wat ik steeds hoor en een aantal dagen luister ik naar dit lied. Na wan Kumanti poku. Ala sani na fu wan ten……….klopt helemaal………….dat zie je ook met kennissen, wroko kompe, vrienden, familie, momenten…………..alles is voor een tijdje……….tijdelijk. Het leven OP AARDE is tijdelijk, sommige vriendschappen zijn tijdelijk, sommige familierelaties zijn tijdelijk, sommige situaties prettig of minder prettig kunnen ook tijdelijk zijn. Ala sani na fu wan ten! En toch zorgt het tijdeijke voor een forever gevoel, want desondaks iets tijdelijk is  zal je voor altijd die memory hebben. Als een vriendschap abrupt is opgehouden of als het contact met een familie is opgehouden of als iemand is overleden of als het gevoel van euforie is opgehouden…………..forever zal je verbonden zijn met dat moment of die momenten en die mensen. Ondanks je met die mensen geen contact meer hebt. apart……………TIJD………….ala sani na fu wan ten. We maken allemaal mee dat we kennissen of vrienden hebben waarmee we kortstondig of lang een hechte band hebben en dat het ineens niet meer is. Ala sani na fu wan ten…………persoonlijk vind ik het niet erg. Laat dingen zijn zoals ze zijn. Is niet altijd even makkelijk voor ons om zo een standpunt in te nemen vooral als je gepassioneerd bent in die relatie met die desbetreffende kennis, vriend of wel familielid. Wat ik dan zo apart vind is dat je dan vaak de nare ervaringen hoort en zelden de mooie eigenschappen of ervaringen met diegene. Is eigenlijk best wel jammer te noemen. Ala sani na fu wan ten………….ik hoor, ik zie, ik voel, ik proef en ik vrees niet. Ik wijs geen vinger, maar ga liever verder de tijd in……………want mi sabi dati ala sani na fu wan ten! Deze cosmopolitan Kapelka vliegt vrolijk verder.

GO…………YU SA KON BAKA! (ga………je zal terugkomen)

Advertenties

Gemopper van de trein en gemopper over konfo tori

Standaard

Symboliek is een onderdeel van Winti, maar defineert Winti niet

Symboliek is een onderdeel van Winti, maar defineert Winti niet


Terwijl ik op het treinstation zit te wachten op de trein richting Duivendrecht moet ik aanhoren hoe een trein die aankomt staat te mopperen. Wat een geluid produceert dat bakbeest. Ik ben op dat moment behoorlijk stil en kan dus alle geluiden beter tot me nemen. Het geluid van de mopperende trein doet me denken aan mopperende mensen. Kunnen we voor een keer niet mopperen over onzin? Vanmorgen heb ik tweemaal mijn tijd van vertrek moeten uitstellen, omdat er steeds iets tussenkwam. Eerst heb ik een ochtend gesprek met mijn ma gevoerd. Daarna wilde ik nog per se green smoothie maken en vervolgens was de bus laat. Moest ik daarom mopperen? Ik weiger!! Fullspeed mi dati e weiger. Ik ben sowieso geen mopper tante. Mi no de! Kon fur’ mi skin nanga yeye nanga negativity. Mi no de! (Ik weiger om mijn lichaam en geest te vervuilen met negativiteit)
Weet je waarover ik mopper? En is eigenlijk niet eens mopperen, maar ergeren…boos om worden….Bonuman of uma’s, lukuman nanga uma, obiaman nanga uma oftewel Surinaamse traditionele genezers die flut werk leveren of die informatie delen die niet gebaseerd is op de waarheid. Ik ben van de week getuige geweest van een zgn. traditionele genezer die een mediakanaal gebruikt om informatie te delen waar mijn haren van overeind staan. Door zulke mensen sma e lasi bribi ini konfo tori sobun Winti. (Raken mensen het vertrouwen kwijt in Winti) Om zulke dingen zal ik mopperen ja. Ik mopper zelf niet om het feit dat ik straks werkloos ben. Ik neem Winti serieus, want het is leerzaam, mooi en een verrijking. Los daarvan is het een geschenk die zijn roots in Afrika heeft liggen, maar in Suriname tot stand is gekomen. Het staat nauw in contact met de natuur. Dus ik verafschuw hen die er een potje van maken of denken te maken. ‘Over the top’ denken sommigen. Ma te y’e du dan i mus du. Ma no du fu por’ sma libi. No du fu prati na bere. (Als je iets doet, doe het dan goed en doe vooral geen dingen waardoor families uit elkaar vallen).
De mensen die hulp zoeken moeten ook niet denken dat hun probleem meteen na een kruidenbad of wintiprei opgelost zal zijn, want karakter speelt ook een rol. Je zult beproefd worden en je ‘omgeving’ zou je ook kunnen beïnvloeden.
Waarom ik boos word is omdat er al eeuwen negatief wordt gepraat over winti ma na sma e pot en kon so (dat is dankzij de mens). Ik heb het hier over de mensen die hulp zoeken én de mensen die hulp verlenen. Als je hulp verleent en niet capabel bent, geef dat dan toe en laat het aan een ander over of doe dat wat in je straatje past. En als je hulp zoekt en voelt dat het niet in de haak is: ga dan weg en blijf niet staan om vervolgens te vertellen hoe slecht die bonu is.
Het woord bonu heeft trouwens een hele nare smaak, terwijl dit niet zou moeten. Maar goed…Winti is zoveel meer dan woei woei woei, in trans raken, winti A en winti B di e kisi yu, sieraden in je bezit hebben of wintiprei’s geven. Het mooiste aan winti vind ik het mystieke, de onderlinge relatie tussen de verschillende konfo’s, de kennis en kunde die geboden wordt door de konfo’s en bovenal het rechtstreeks in verbinding staan met de natuur. ‘Hoi hoi hoi’ maakt een Ampuku geen Ampuku en ‘Le le le’ maakt een Fodu geen Fodu. Wat ik wel wil meegeven is: beleid het tap a fasi di e fiti yu. No luku mi noso tra sma. (Doe wat in jouw straatje past en luister niet altijd naar anderen)
Doe wat je voelt en niet per se wat een ander zegt. Als dat moet betekenen dat je leven daardoor zal verrijken dan is dat dan het grootste cadeau, maar betekent het dat je gestrekt komt te liggen dan is dat een lesson learned, maar ga niet klakkeloos iets doen, omdat de bonu heeft gezegd of omdat tant’ Waasje dat heeft gezegd.
Als je een kerkganger bent en niets met Winti doet, blijf je ding doen. Als je nergens in gelooft, blijf je ding doen. Maar als je met konfo tori bezig bent let er dan op dat je staat achter de dingen die je doet en zegt en omarm de bun konfo’s.
No tek den konfo lek spotu en denk vooral niet ik heb konfo dit en dat gevraagd dus die konfo moet dit en dat doen. Difrenti tori e meki dat yu e kisi piki tapu aksi sobun begi. Oplossingen en verlossing komen niet zomaar aanwaaien, want we denken soms of sommige van ons denken dat wat wij willen dat dat is wat we krijgen. Er zijn zoveel andere factoren die kunnen beslissen waar we staan en waar we naar toe gaan.
Aan de ingewijde bonuman of uma verzoek ik hun werk serieus te nemen en als ze informatie verspreiden op wat voor manier dan ook sabi sa y’e prati en no go gi sma siksi fu neigi.
Ik bekritiseer niemand, want wie ben ik? Ik ben net als elk ander: een mens op aarde die het beste ervan probeert te maken. Ma fa i syi mi dya no wan sma o kon gi mi siksi fu neigi.
Met deze woorden te hebben geschreven en mijn misgenoegen te hebben losgelaten voor het universum zal deze cosmopolitan kapelka verder vliegen.

Mama Aisa, moeders met babywagens en het achtererf van God

Standaard

Ik ontwaak bij het krieken van de dag en besluit in de serene rust die ik voel en uit mijn droom heb meegenomen de 3e blog in 2014 te schrijven. Ik kreeg kracht om de blogs te beginnen, omdat ik in een innerlijke strijd verwikkelt ben m.b.t. het verbranden van overtollige kilo’s. Maar zoals mijn naasten weten mi n’e feti nanga noti fu libi nanga grontapu (ik neem het leven zoals het komt en gaat). Dus schrijf ik datgene op dat rechtstreeks uit mijn hart komt..
Ik heb samen met mijn ma een tuin in Almere waar wij met hart en ziel voornamelijk groenten planten. Ik pak vanuit mijn ma haar woning een taxi richting de tuin en kom erachter dat ik word gebracht door een beste vriend en vaste chauffeur van Jörgen Raymann ‘de witte Surinamer’ zoals hij zichzelf noemt. De dag begint mooi, want hij geeft mij korting op de rit. ‘In the pocket’: denk ik en vergeet hoe snel het leven een ommekeer kan maken.
Ik sta voor de tuin en kijk met trots naar wat Moeder natuur voor ons heeft gedaan. Ik dank Mama Aisa zoals ik haar noem voor haar zegen en kijk naar boven alsof ik nog een teken van God him- or herself zal krijgen dat het goed is. Ik trek mijn schoenen uit, want wil contact met Mama fu gron (Moeder aarde), ik rol mijn broekspijpen op en begin de grond al zingend nat te maken. Daarna moet er geoogst worden, maar er is zoveel dat ik niet weet waar te beginnen. Ik kijk naar de 3 zakken die ik heb: de zgn. grote markttas, een plastic tas die je bij elke supermarkt koopt en een grotere zak. Hoe ga ik alle groenten in die tassen krijgen? Wat ga ik met al die groenten doen? Op zo een moment lijk je niemand te kennen vooral als je buikpijn hebt én honger voelt aankomen en dus geboren ready bent voor vertrek. Ik vergeet te vertellen dat ik ook met mijn hond ‘Boiky’ ben die een pup is. Enfin, ik pluk een deel van de amsoi, paksoi en 2 sla soorten. De spinazie, bloemkool, soepgroente en de rest van de amsoi, paksoi en sla kom ik wel volgende keer wel ophalen en zal die voor een zacht prijsje verkopen, want een boerin moet ook leven. Ik bel mijn soulmate ene gammellicious Stadwijk op om bij een station groenten op te halen. Gepakt en gezakt kijk ik naar mijn voeten vol modder. Mama Aisa moi jere. (Moeder aarde is heel mooi), Boiky moet ik ook wassen, want hij lijkt op papa Leba die met Mama Aisa een verbond heeft gesloten. Ik bel de taxi om me op te halen richting het treinstation. Daar sta ik dan wachtend op de trein met 3 tassen groenten in een hand, in de andere hand Boiky, een tas op mijn rug, honger all over the place EN buikpijn van zo heb je me niet. Ai baja (zucht) ik sta en zing uit respect het volkslied des levens voor moeders met babywagens die met tassen en zakken in het openbaar vervoer sjouwen. Ik ben kapot, wil schelden, huilen, mediteren, eten. Waar is de blijdschap van vanmorgen? Ik was toch zo energiek en blij met de korting en alle goeds dat mij was overkomen? Ik kon en wilde geen groenten meer zien. Ik zei tegen mezelf: Dayenne het komt goed. Vroeger liepen je afo en anderen honderden kilometers in de felle zon en dan klaag je omdat je 3 tassen en 1 hond bij je hebt terwijl je gebruik maakt van het openbaar vervoer en je straks ook nog die gammel en anderen gelukkig maakt met groenten die uit jouw tuin komt?
Na de groenten aan een blije Stadwijk (www.a-seti.com; het bestaat echt) te hebben gegeven vervolg ik mijn weg naar huis. Boiky is moe en valt als een blok in slaap. Nu even tijd voor Facebook. En ja hoor Stadwijk laat op Facebook haar vriendjes en vriendinnetjes uit Losser en omstreken weten dat ze van mij groenten uit eigen tuin heeft gekregen. Losser?? Bestaat Losser echt? Is het echt een plaats in Nederland? Ziet God wel in Losser? Daadwerkelijk reageert een mooie roodharige dame op de comment. Ze komt uit Losser en woont achter een kerk. Dus God ziet daar wel!
Ik heb weer een leerrijke dag achter de rug. Mama Aisa kon ik weer persoonlijk bedanken voor haar zegen, moeders met babywagens heb ik uit respect voor gezongen en heb geleerd dat er een plaats in Nederland bestaat die Losser heet en dat God daar ook ziet.
Terwijl ik dit schrijf, fluiten de vogels verder en komt bij deze 3e blog weer de zon opduiken. Het is mooi zo. Deze cosmopolitan kapelka (wereldburger vlinder) gaat verder vliegen…….

Onze tuin vol Amsoi, Paksoi, Sla enz.

Onze tuin vol Amsoi, Paksoi, Sla enz.


Tan tiri a no don…..horen, zien en zwijgen

Standaard

Ik krijg veel mee. Niet alles wat ik meekrijg en in het verleden heb meegekregen, geef ik prijs. Van kleins af aan en tot op heden heb ik dingen meegekregen die mij hebben verblijd of die mij diep hebben gekwetst, maar heb deze feiten nooit met iemand gedeeld. Ook al had ik slapeloze nachten of ook al maakte mijn hart grote sprongen van blijheid. Ik heb mezelf aangeleerd te zwijgen als mijn spreken niet van toegevoegde waarde is. Tan tiri a no don! Als het niet om situaties of entiteiten gaat, maar om een persoon dan speel ik voor de domme, omdat mensen vaak een ander onderschatten. Dus dan laat ik ze in die kwembe (belachelijke) gedachten van ze. Nooit gunde ik de persoon in kwestie, de situatie of de entiteit een blik of mijn gesproken woorden. Tot nu toe weiger ik. Ik ben blij dat ik veel meekrijg. Niet altijd is dat even makkelijk. Soms denk ik: ai boi (een zucht slaken)……en zwijg! Ik zal niet zwijgen als ik koni (kennis) of ervaring kan delen zodat ook een andere persoon hiervan profijt kan hebben.
Delen is zo mooi. Ik word er gelukkig van en de ander ook. Niet altijd wordt de ander er gelukkig van zoals ik, maar goed…..wel als het nuttig blijkt te zijn.
Zoals ik eerder zei krijg ik veel mee. Hoe? Op diverse manieren. Zoals vandaag op het werk. Ik behoor nog niet op de hoogte te zijn van bepaalde informatie, maar weet het al. Officieel dien ik deze informatie al te weten, maar vindt de persoon in kwestie het niet nodig dit met mij te delen. Qua mijn functie behoor ik het te weten. I no kan pot mi in verlegi. (Breng mij niet in verlegenheid). Als ik een belangrijk besluit neem en eerst de buurvrouw vertel en dan mijn partner dan breng ik mijn partner in verlegenheid. Dat is niet gehoord. Wat ik moet weten ga ik weten. Ik voelde mij gekwetst, mi no lei g’i (ik ga dat niet ontkennen), maar inmiddels heb ik, ondanks ik geen laars heb, het aan mijn laars gelapt.
De zon die tijdens het schrijven van mijn 2e blog weer volop schijnt, laat ik weer volop in mijn hart schijnen.Deze cosmopolitan kapelka gaat verder vliegen….

Kijkend naar de toekomst zie ik de zon schijnen

Kijkend naar de toekomst zie ik de zon schijnen

Eerste zonnige blog

Standaard

Het is zonnig…..zo voel ik me ook, maar anderzijds is mijn gewicht alles behalve zonnig.
Voordat ik over mijn gewicht begin wil ik even zeggen dat het een bevrijding is mijn eerste bewuste blog te schrijven. Why? Ik heb al heel lang voornemens om mijn gedachtegang te schrijven en deze te delen met hen die deze willen ontvangen. Ik doe dit in de eerste plaats voor mezelf en in de tweede plaats is het mooi om te weten dat een ander iets heeft aan geschreven of gesproken woorden.
Ik schrijf al sinds mijn 11e levensjaar actief; gedichten en korte verhalen. Ook schreef ik al eerder columns. Tot nog toe heb ik niet veel gedaan met mijn geschreven woorden. Why not? Dat heeft meer te maken met onzekerheden die nog steeds aanwezig zijn, maar die zo onnodig zijn. I know I got the skills but still I doubt myself and my skills.
Anyhow….ik ben blij dat ik deze stap heb genomen.
Ik ben blij dat ik daadwerkelijk mijn eerste blog schrijf. Waar het naar toe zal leiden weet ik niet, maar ik geniet van dit moment evenals ik geniet van de zon die op deze winterdag op mijn lijf schijnt.
Oja, ik zou het over mijn gewicht hebben hè?
Toch maar niet….ik zal trachten vandaag weer een bezoek te brengen aan de sportschool.
To be continued!
Deze cosmopolitan kapelka gaat verder vliegen…..

20140313-142535.jpg