Tagarchief: cosmopolitankapelka

Zorg, maar geen zorgen

Standaard
Zorg, maar geen zorgen

Op de achtergrond hoor ik het geluid van de trein terwijl ik naast mijn moeder op bed lig. De lucht is grijs gekleurd en de zon laat het meedogenloos afweten. Ik laat het niet afweten en heb ervoor gekozen er te zijn voor mijn moeder voor, tijdens en na de operatie. Gisteren was zo een dag waarbij ze veel pijn had en duizelig was door de pijnstillers. Ik stond naast haar bed en keek haar aan en bedacht mij dat ik haar nooit en te nimmer alleen zou laten in deze toestand. Mijn gedachten maakten een pelgrimstocht naar de mensen die na de operatie aan hun lot worden overgelaten. In de ochtend is de thuiszorg er die ze komt wassen. Zeg maar gerust afvegen, want no wan enkri wassen mi syi drape. In de avonduren komt de thuiszorg weer voor een trombose prik ma no wan enkri wasse e wasse of vege e vege. Van wassen in de avond is er in de Nederlandse maatschappij geen sprake. Tenzij je ervoor kiest in de ochtend niet gewassen (lees geveegd) te willen worden. Maar ze wassen/vegen je niet in de ochtend én de avond. 1 keer in de week een thuishulp over de vloer voor de schoonmaak. En 2 keer week een fysiotherapeut die helpt met de oefeningen. (Protocol) Maar voor de rest ben je aangewezen op je naaste. Vooral als je graag wil dat het herstel voorspoedig verloopt dan heb je echt in de eerste 6 weken gewoon mensen/mantelzorgers nodig. Hangt natuurlijk ook per persoon en per situatie af. Ik had vorig jaar een cliënt die niemand had om haar bij te staan na de knieoperatie. Haar man kon maar een week vrij krijgen en moest daarna weer werken vanwege ‘no work no pay’. Dus in zijn situatie kreeg hij niet uitbetaald als hij thuis bleef. Het gevolg voor deze cliënt is wel dat ze heel moeilijk loopt, omdat haar knie niet op de juiste manier is hersteld. Ze belastte haar knie, omdat ze door beperkte zorg heel veel zelf moest doen m.u.v. zondag en niet veel rust had. Zondag was haar man thuis en kon haar dan bijstaan. Ik vind het bijna ongehoord dat er zat mensen zijn die aan hun lot worden overgelaten. Denk maar aan de seniorenburgers. Gelukkig zijn er ook vrijwilligers die ingezet kunnen worden voor een babbeltje of het doen van boodschappen bij de supermarkt. Maar die vrijwilligers zijn er niet voor mensen met een zgn. ‘simpele’ knieoperatie of anders. Die kunnen er niet 1×24 uur zijn voor deze groep mensen. De mantelzorgers die de taak op zich nemen de zorg te verlenen en zich volledig in te zetten voor degene die ze zorg bieden: ‘big up gi unu’. Het is niet altijd even makkelijk, maar ik ben wel blij dat ik het kan en mag doen. Vooral omdat ik weet dat er in deze maatschappij mensen leven die eenzaam zijn en/of aan hun lot worden overgelaten. Ik zie beperkt de village mentaliteit in Nederland óók binnen de Surinaamse gemeenschap. Want velen van ons blerren over den ptata, maar breek mij de bek niet open over mijn eigen mensen. Village waren velen thuis na ini Sranan ma di den tan langa dya dan a village firi lon gwe libi den. Velen zullen dit herkennen wat ik aanhaal. De goede niet nagesproken. Wan bun wan de ete. Tangi gi den! Weer raast er een trein voorbij….Ik ga nu maar opstaan om de dag te beginnen. Wederom een nieuwe dag met mijn moeder. Zorg, maar geen zorgen!

Hollandlobi (1)

Advertenties

Tan tiri a no don…..horen, zien en zwijgen

Standaard

Ik krijg veel mee. Niet alles wat ik meekrijg en in het verleden heb meegekregen, geef ik prijs. Van kleins af aan en tot op heden heb ik dingen meegekregen die mij hebben verblijd of die mij diep hebben gekwetst, maar heb deze feiten nooit met iemand gedeeld. Ook al had ik slapeloze nachten of ook al maakte mijn hart grote sprongen van blijheid. Ik heb mezelf aangeleerd te zwijgen als mijn spreken niet van toegevoegde waarde is. Tan tiri a no don! Als het niet om situaties of entiteiten gaat, maar om een persoon dan speel ik voor de domme, omdat mensen vaak een ander onderschatten. Dus dan laat ik ze in die kwembe (belachelijke) gedachten van ze. Nooit gunde ik de persoon in kwestie, de situatie of de entiteit een blik of mijn gesproken woorden. Tot nu toe weiger ik. Ik ben blij dat ik veel meekrijg. Niet altijd is dat even makkelijk. Soms denk ik: ai boi (een zucht slaken)……en zwijg! Ik zal niet zwijgen als ik koni (kennis) of ervaring kan delen zodat ook een andere persoon hiervan profijt kan hebben.
Delen is zo mooi. Ik word er gelukkig van en de ander ook. Niet altijd wordt de ander er gelukkig van zoals ik, maar goed…..wel als het nuttig blijkt te zijn.
Zoals ik eerder zei krijg ik veel mee. Hoe? Op diverse manieren. Zoals vandaag op het werk. Ik behoor nog niet op de hoogte te zijn van bepaalde informatie, maar weet het al. Officieel dien ik deze informatie al te weten, maar vindt de persoon in kwestie het niet nodig dit met mij te delen. Qua mijn functie behoor ik het te weten. I no kan pot mi in verlegi. (Breng mij niet in verlegenheid). Als ik een belangrijk besluit neem en eerst de buurvrouw vertel en dan mijn partner dan breng ik mijn partner in verlegenheid. Dat is niet gehoord. Wat ik moet weten ga ik weten. Ik voelde mij gekwetst, mi no lei g’i (ik ga dat niet ontkennen), maar inmiddels heb ik, ondanks ik geen laars heb, het aan mijn laars gelapt.
De zon die tijdens het schrijven van mijn 2e blog weer volop schijnt, laat ik weer volop in mijn hart schijnen.Deze cosmopolitan kapelka gaat verder vliegen….

Kijkend naar de toekomst zie ik de zon schijnen

Kijkend naar de toekomst zie ik de zon schijnen