Tagarchief: pkin

Kaw dede, asi fatu…..help is on the way?

Standaard
Kaw dede, asi fatu…..help is on the way?

Een uitgestrekt stuk weiland herinnert mij eraan hoe stil en mooi het leven kan zijn. Ik staar vanuit de bus voor me uit en de bomen staan er zo stil en fier bij. De koeien grazen wat, een tractor staat te wachten om gebruikt te worden, de zon laat haar van haar beste kant zien. Alles en iedereen in de wereld van dit weiland staat klaar. Ik besef me dat er zoveel mensen om me heen staan die op wat voor manier dan ook hun bijdrage leveren.
En toch geraak ik deze ochtend in een situatie waarbij ik samen met een vriendin de hulp van anderen nodig heb, maar het moeizaam gaat. Er zijn zoveel mensen, je hebt contactpersonen zat in de telefoon en toch gaat het vinden van de juiste hulp moeizaam. Er zijn straten zat die zat huizen, appartementen en flats hebben waar mensen in wonen. Mijn hoofd denkt: konden we ze maar mobilseren om ons een handje te helpen. Vraag je een kennis in Limburg om je vanmorgen te helpen om spullen te verhuizen in Amsterdam? Je weet bij voorbaat dat het een klus is en het niet bepaald om de hoek is. Zo maak je o.a. je selectie wie wel en niet te vragen. Normaal gesproken zou je dit met zijn tweeën kunnen fixen, maar jullie zijn beide in een staat waarbij het lichaam niet te veel kan en zou mogen doen. Wat doe je? Wat kan je doen? Ik denk nog steeds aan een volle lijst met contactpersonen en alle straten in alle wijken waar er mensen woonachtig zijn. Er zijn mensen zat die zouden kunnen helpen. Oké ga ik Barbara vragen om ons te helpen? Nee doe maar niet, want de laatste keer dat ik haar iets vroeg was het te koud en vandaag schijnt de zon dus dan is het weer te warm. Kaw dede, asi fatu, buriki bere lontu en tegenwoordig dagu e bar’ winti. Ik zit nog steeds vol ongeloof het weiland in te kijken. Zoveel koeien ma kow dede. En werkelijk mi e syi fa asi fatu. Helaas spot ik geen buriki. Dit is echt een dag waarbij ik wederom dankbaar ben en tante verwondering wel even van mij heeft overgenomen. Ik bedenk me dat ik een karaktereigenschap bezit die both ‘good’ and ‘bad’ zijn. Ik verzet veel vanuit mijn zelfstandigheid en zelfredzaamheid en vraag daarom wel hulp, maar niet graag hulp. It is both a blessing and a curse. En wat zo frappant is en velen zullen dit herkennen, want het is een wereldwijd agendapunt en dat is dat wanneer je naar jouw mening echt hulp nodig hebt dat het moeizaam lijkt te gaan of echt moeizaam gaat. Ondertussen sta ik in de bus en kan niemand aan mij zien dat ik verga van de pijn. Vorige week was ik op de markt en wilde een verkoper een oude man voor laten gaan, omdat hij krom stond waarop een Surinaamse dame en ik beide zeiden: “dat gaat niet gebeuren”. Ik had pijn en zij ook. De rij was helaas lang, maar ik stond wel met de pijn geduldig te wachten. Zo ook opa Djoelie. Ik ga niks ijken, maar believe me: I was in pain. Je kon het alleen niet aan mij zien. Dus opa gaat ook wachten. Als ik oké was dan had ik gezegd dat hij eerder geholpen mocht worden ma a no tide jere. Enfin, ondertussen zit ik in de tram, Marnixstraat. Zoveel mensen lopen kris kras door het centrum van Amsterdam en ik heb ze allemaal nodig. Als je niet vraagt dan weet je het nooit zegt men toch? En toch durf ik geen vreemde aan te spreken: ‘goedemorgen meneer. Hoe gaat het met u? Zou u mij willen helpen om spullen van een vriendin te verhuizen?’
Boi Denko het gaat em niet worden op deze manier. Oh ja, ik had een kennis gevraagd en die zei dat hij Pasen viert met zijn kind. Wérkelijk er zijn mensen die Pasen vieren. Ik heb andere dingen aan mijn hoofd en vergeet steeds die poti kuikens en konijnen die worden ingezet voor dit Christelijk feest. Is die pai van dat feest. Eh laat me niet hinderlijk doen nu hor. Want na yepi mi e suku. Ach ja…lafu de fanowdu. Ik vergeet bijna op te letten waar ik moet uitstappen. Ai ai ai Dayenne!
Feit is ik heb nog steeds niet de hulp gevonden die ik voor mijn vriendin zoek. Maaaaaaaar ik voel me wel gezegend dat ik nog kan relativeren en lachen ondanks de pijn.
Sani de sani no de te den no miti yu ete.
Senior Denneboom…..Ik kom eraan.
Skrifi uma:
© Dayenne Denneboom
© Mamyo Fu Mi Afo
© World Of Poetry

Advertenties

B.B. King en vertrouwen

Standaard
B.B. King en vertrouwen

Leef

Ik zit in de trein en luister via Spotify naar ‘Hold that train’ van B.B. King. Hij verzoekt de conducteur luidkeels om de machinist te waarschuwen de motor van de trein niet te starten en niet weg te rijden. De snaardrum gaat heel traag 1,2 pekak 1,2 pekak en plots een tempo tadadadadada.

B.B. King moét en zal de trein hebben om naar California te gaan waar zijn geliefde op hem wacht. Meanwhile staat de trein, waarin ik mij begeef, met enige vertraging bij Amsterdam Muiderpoort stil. Op het moment dat de trein zal optrekken rent er een jongeman de trap op in de hoop de trein toch te halen, maar de deuren slaan net voor zijn neus dicht. Hij valt op zijn knieën, zet zijn hand voor zijn gezicht en begint heel hard te huilen. Ondertussen zingt B.B. King nog steeds klagend in mijn oor: ‘Hold that train, conductor. Please don’t let that engineer start. Hold that train, conductor. Please don’t let that engineer start. Well, I wanna ride your train this morning. Just to ease my achin’ heart’.

Ik vraag me af als de jongeman die de trein heeft gemist ook bijna de droom van zijn leven laat schieten. Wat is de noodzaak dat hij de trein niet kon missen? Niet voor niets valt hij op zijn knieën en begint te huilen. De trein trekt langzaam op en ik zie de jongeman nog net in mijn ooghoeken verdwijnen. Op een of andere manier raakt het mij diep, omdat ik aanvoel dat het noodzaak was dat hij de trein moest halen. Je laat jezelf niet zomaar in de spits op het perron vallen om te huilen dat i las wan loco. Mi no bri so. Er zijn vaak momenten in ons leven waarbij we iets hebben uitgestippeld en het noodzakelijk vinden om dat graag gedaan te krijgen. Er zijn ook van die momenten dat datgene wat we willen voor ons noodzakelijk is, maar door het universum helaas niet als noodzaak wordt gezien. Dan soms w’e feti fu du wan sani, maar plots krijgt de zaak een andere wending. In zo een geval kan je teleurgesteld raken, boos worden of gefrustreerd raken. Het lijkt alsof je geen controle meer hebt over zaken en misschien dreig je het overzicht ook kwijt te raken.

En jullie raden het nooit……..terwijl ik deze blog schrijf gebeurt er plots een soortgelijke situatie. Ik druk per ongeluk op een of andere toets op het toetsenbord en zie ineens een leeg tekstvak. Ik schrik en roep ‘mi jeden, neeeeeeeeeeeeee’ en ben even stil. Ik denk dat het zo moest zijn dat ik deze blog niet met jullie moet delen. Ik vraag mezelf tegelijkertijd af hoe ik dit kan oplossen. Is er een manier hoe ik de tekst kan terughalen of moet ik het gewoon doen met een lege tekstvak? Ik kijk even rond en zie een ‘ongedaan maken’ button en klik daarop. YES! De tekst is terug. Er verschijnt een glimlach op mijn gezicht. Ineens krijgt het verhaal een totaal andere wending. Ik weet nu nog meer hoe de jongeman op het perron zich gevoeld moet hebben. Hopelijk heeft zijn verhaal ook een andere wending gekregen. Ik hoop dat hij ineens eraan dacht om de tram te pakken naar Amsterdam Centraal en aldaar zijn long lost love of his life ineens tegen te komen. Hij is blij dat hij niet de trein heeft gepakt………..

Mona’oha……..Mona’oha means trust!

Aside
Magica touch

Daar waar de aarde, de lucht, het water, het bos en de wind samenkomen

Het was weer tijd om met Boiky te gaan wandelen. Voordien zat ik op de bank in mijn kaftan en had het benauwd én zweette als bevestiging van een getuigenis van deze fase in mijn leven. Daar ga ik zodadelijk op in. Eerst de wandeling met Boiky…Het was lekker weer en Boiky was ready om te plassen en poepen terwijl ik zat te hopen dat de teken in het gras een andere route dan de onze zouden nemen. Ik zat er niet op te wachten dat hij door een teek werd leeggezogen. Boiky schroomde geen moment om tijdens het wandelen gebruik te maken om achter de parkieten te rennen. Dat terwijl ik genoot van aan de ene kant de zon aan de hemel en aan de andere kant grijze bewolking met enkele regendruppels die probeerden door te komen. Een ware weerspiegeling van het leven: while life is good there can be gray periods within. Nog even en ik zou aankomen op wat voor mij de meest heilige plek in Zaanstad is. De plek waar 5 elementen bij elkaar komen: aarde, lucht, water, bos en wind. Dit is de plek waar ik elke ochtend tijdens mijn meditatiewandeling een stop maak om de dag op te dragen, zorgen achter te laten en bovenal deze 5 elementen in hun volle glorie te zien. Terwijl Boiky liep te snuffelen stond ik bij deze heilige plek en dacht aan het moment dat ik thuis op de bank zat en een gesprek had met een jongedame die bevestigde wat ik voelde en dit getuigde. Ik begon als bevestiging te zweten. Zelf mijn lijf kon er niet onderuit. Er zijn aspecten in mijn geestelijk leven which need to go to the next level. Maar op een of andere manier zit ik vast. En ik weet dat ik het grotendeels zelf doe. Je weet toch wanneer je je eigen drempel bent? En wanneer je jezelf uit twijfel of onzekerheid zit te blokkeren. Onnodig allemaal. Ik kijk ondertussen naar Boiky die achter een andere vogel probeert te rennen. Hij doet het gewoon. Ik dacht: ‘dat is dus wat ik moet doen’. Gewoon doen en gewoon gaan. Tegelijkertijd weet ik ook heel goed dat elke periode zijn ontwikkeling en doorontwikkeling heeft. Niets komt voor zijn tijd. Ondertussen zeg ik tegen mezelf dat het geen vrijbrief is om niet door te pakken en de volgende stap te ondernemen. Boiky kijkt me aan en besef ik dat ik nog steeds bij die heilige plek sta en weet dat Boiky graag door wil wandelen. Ik haal de ‘flat cap’ van mijn hoofd en zeg dank aan de aarde, de lucht, het water, het bos en de wind. Ik bedank voor de ontmoeting met die jongedame die een schakel is naar dat stukje wat voor mij bevrijdend zal werken….die doorontwikkeling……die step to what will be and must be. Ik voel dat ik hier en van dit moment energie krijg. Ook het gesprek heeft mij energie gegeven. Deze wandeling met Boiky geeft me ook energie. Oh ja, Boiky…..Hij kijkt me nog steeds aan. Ik zet mijn flat cap weer op mijn hoofd, neem een slokje water, pak een hondenkoekje voor Boiky en geef hem meteen een magical touch. Deze kapelka* fladdert ongestoord verder.

*kapelka is vlinder in Sranantongo

Bezoek: http://www.merlynmagicaltouch.com

Boiky's wildlife

Boiky op onderzoek uit bij zijn heilige plek

Heilige plek en magical touch