Tagarchief: skrifi

Retteketet naar het lekkerste bed

Standaard
Retteketet naar het lekkerste bed

Ik ben gezegend met 39 mooie jaren op deze aardbodem. Ik heb het een en ander meegemaakt in mijn leven en desondanks heb ik tot nu toe geen miserabel leven gehad.
Op de een of andere manier heb ik me op de meest mooie en bijzondere manieren kunnen manoeuvreren door mijn leven. Het was vallen en opstaan. Doorgaans was het meer staan dan vallen. Meer zitten en lopen dan gestrekt liggen. Over liggen gesproken….Ik heb laatst mogen ervaren hoe belangrijk en lekker het is om jezelf op een goed bed te begeven. Een goed matras, een goede lattenbodem…..gewoon een goed bed. Het is zo doorslaggevend voor een goede nachtrust. Even zo een kussen doorslaggevend is. Ik denk dat we er niet echt bij stil staan hoe belangrijk een goed bed is even zo het ook belangrijk is veel aandacht aan onze voeten te besteden in de vorm van verzorging. Zijn van die dingen die we als gewoon bestempelen. Terug naar dat bed……welllll…..Ik heb in de 39 jaren die ik leef never op zo een lekker bed geslapen. Ik weet niet als de hemel echt zaligmakend is, want ben er nooit geweest, maar spreekwoordelijk is dat bed HEMELS! Nog nooit wilde ik in een bed blijven liggen, omdat het zo lekker ligt. Dus ik moest opstaan, maar wilde en kon niet. Even dacht ik: a bedi kroi mi. Maar toen dacht ik: nee dat no kan, want een bed is een ding en heeft geen kra. Dus dat bed ligt zo lekker of beter gezegd: ik lag zo lekker op het bed dat ik bijna een maand onbetaald verlof zou willen nemen om van dat bed te genieten. Retteket naar het lekkerste bed. Een bed associeer ik met tot rust komen, de liefde bedrijven, ziekbed, slapen en ga zo maar door. Wat een bed allemaal op zijn naam kan hebben. Maar op dit moment associeer ik het alleen met rust en me gelukkig voelen. Zo intens gelukkig voelen puur, omdat het liggen zaligmakend aanvoelde. Hoe is het mogelijk dat een bed dat heeft kunnen doen. De rust die ik voelde heb ik in geen eeuwigheid gevoeld.
Ik ervoer de meerwaarde van het tot rust komen en jezelf rust gunnen. Wat een openbaring!
Retteket naar het lekkerste bed.

Advertenties

None but ourselves can free our minds

Standaard
None but ourselves can free our minds

‘Tik tak, tik tak’ doet de klok die aan de wand hangt. ‘Schiet op, schiet op’ zegt de stem van mijn ZIJN. Al geruime tijd worstel ik met het feit dat ik weer actief met mezelf bezig moet zijn. Ik ben met zoveel dingen bezig behalve consequent actief met mezelf bezig te zijn. Het is niet dat ik niet met mezelf bezig ben, maar niet in de mate zoals ik dat van mezelf ken; zoals dat voor mij past en waardoor ik ook baat bij heb. 2 weken geen blog gepubliceerd en heb daarom op deze bijzondere dag de tijd ervoor vrij gemaakt. Dit is ook onderdeel van het proces en besef dat niemand anders dan THE SELF het moet en zal doen. ‘None but ourselves can free our minds’ brada Bob Marley e singi ma na so a de  tu. Omeni fu wi no ankra na ini den eigi katibo. Mi sosrefi ankra na ini di fu mi. Gelukkig ben ik omringd door 2 sterke vrouwen die mij de spiegel voorhouden. Eigenlijk 3, want ik ben 1 van de 3. Ik hou mezelf de spiegel voor alleen keer ik die spiegel dan soms zelf weer om. Volg mi noh: nee dalijk. Nee morgen. Nee as’ fatu, kaw dede, buriki bere lontu. Alleen geklets. Praatjes van mezelf naar mezelf. Ondertussen na dis’ e tek’ mi: tik tak, tik tak. Want het leven gaat door. Ondertussen zijn er voor je het weet 5 jaren of 50 jaren voorbij en ete y’e taki: dalijk, straks en morgen. Ik zei eerder dat ik met andere dingen bezig ben en dan is het niet eens go na dansi, dagelijks uren aan de telefoon hangen, sdon na terras of afspreken met kennissen. Want ef na’f dati zou ik mezelf nog meer kwalijk nemen, maar geen enkele reden is een reden om niet actief en consequent met jouw mentaal, spiritueel, health, artistiek en mentaal leven bezig te zijn. Lees het goed: geen enkele reden is hiervoor een reden. Tide na tide Dayenne. Tide na tide Mamyo Fu Mi Afo. Tide na tide jij die dit leest. No wan yuru na dandan oloisi wan libisma mag afrontu ensrefi. Ik weet dat er ook velen zijn die mijn blogs ontvangen en geen tijd vrij kunnen maken het te lezen. Kan ik ze kwalijk nemen? Nee, want iedereen gaat selectief te werk en maakt duidelijk bewuste of onbewuste keuzes.
Op deze bijzondere dag heb ik de harde afspraak met mezelf gemaakt er actief en consequent voor mezelf te zijn. None but ourselves can free our minds.

Mama Aisa, moeders met babywagens en het achtererf van God

Standaard

Ik ontwaak bij het krieken van de dag en besluit in de serene rust die ik voel en uit mijn droom heb meegenomen de 3e blog in 2014 te schrijven. Ik kreeg kracht om de blogs te beginnen, omdat ik in een innerlijke strijd verwikkelt ben m.b.t. het verbranden van overtollige kilo’s. Maar zoals mijn naasten weten mi n’e feti nanga noti fu libi nanga grontapu (ik neem het leven zoals het komt en gaat). Dus schrijf ik datgene op dat rechtstreeks uit mijn hart komt..
Ik heb samen met mijn ma een tuin in Almere waar wij met hart en ziel voornamelijk groenten planten. Ik pak vanuit mijn ma haar woning een taxi richting de tuin en kom erachter dat ik word gebracht door een beste vriend en vaste chauffeur van Jörgen Raymann ‘de witte Surinamer’ zoals hij zichzelf noemt. De dag begint mooi, want hij geeft mij korting op de rit. ‘In the pocket’: denk ik en vergeet hoe snel het leven een ommekeer kan maken.
Ik sta voor de tuin en kijk met trots naar wat Moeder natuur voor ons heeft gedaan. Ik dank Mama Aisa zoals ik haar noem voor haar zegen en kijk naar boven alsof ik nog een teken van God him- or herself zal krijgen dat het goed is. Ik trek mijn schoenen uit, want wil contact met Mama fu gron (Moeder aarde), ik rol mijn broekspijpen op en begin de grond al zingend nat te maken. Daarna moet er geoogst worden, maar er is zoveel dat ik niet weet waar te beginnen. Ik kijk naar de 3 zakken die ik heb: de zgn. grote markttas, een plastic tas die je bij elke supermarkt koopt en een grotere zak. Hoe ga ik alle groenten in die tassen krijgen? Wat ga ik met al die groenten doen? Op zo een moment lijk je niemand te kennen vooral als je buikpijn hebt én honger voelt aankomen en dus geboren ready bent voor vertrek. Ik vergeet te vertellen dat ik ook met mijn hond ‘Boiky’ ben die een pup is. Enfin, ik pluk een deel van de amsoi, paksoi en 2 sla soorten. De spinazie, bloemkool, soepgroente en de rest van de amsoi, paksoi en sla kom ik wel volgende keer wel ophalen en zal die voor een zacht prijsje verkopen, want een boerin moet ook leven. Ik bel mijn soulmate ene gammellicious Stadwijk op om bij een station groenten op te halen. Gepakt en gezakt kijk ik naar mijn voeten vol modder. Mama Aisa moi jere. (Moeder aarde is heel mooi), Boiky moet ik ook wassen, want hij lijkt op papa Leba die met Mama Aisa een verbond heeft gesloten. Ik bel de taxi om me op te halen richting het treinstation. Daar sta ik dan wachtend op de trein met 3 tassen groenten in een hand, in de andere hand Boiky, een tas op mijn rug, honger all over the place EN buikpijn van zo heb je me niet. Ai baja (zucht) ik sta en zing uit respect het volkslied des levens voor moeders met babywagens die met tassen en zakken in het openbaar vervoer sjouwen. Ik ben kapot, wil schelden, huilen, mediteren, eten. Waar is de blijdschap van vanmorgen? Ik was toch zo energiek en blij met de korting en alle goeds dat mij was overkomen? Ik kon en wilde geen groenten meer zien. Ik zei tegen mezelf: Dayenne het komt goed. Vroeger liepen je afo en anderen honderden kilometers in de felle zon en dan klaag je omdat je 3 tassen en 1 hond bij je hebt terwijl je gebruik maakt van het openbaar vervoer en je straks ook nog die gammel en anderen gelukkig maakt met groenten die uit jouw tuin komt?
Na de groenten aan een blije Stadwijk (www.a-seti.com; het bestaat echt) te hebben gegeven vervolg ik mijn weg naar huis. Boiky is moe en valt als een blok in slaap. Nu even tijd voor Facebook. En ja hoor Stadwijk laat op Facebook haar vriendjes en vriendinnetjes uit Losser en omstreken weten dat ze van mij groenten uit eigen tuin heeft gekregen. Losser?? Bestaat Losser echt? Is het echt een plaats in Nederland? Ziet God wel in Losser? Daadwerkelijk reageert een mooie roodharige dame op de comment. Ze komt uit Losser en woont achter een kerk. Dus God ziet daar wel!
Ik heb weer een leerrijke dag achter de rug. Mama Aisa kon ik weer persoonlijk bedanken voor haar zegen, moeders met babywagens heb ik uit respect voor gezongen en heb geleerd dat er een plaats in Nederland bestaat die Losser heet en dat God daar ook ziet.
Terwijl ik dit schrijf, fluiten de vogels verder en komt bij deze 3e blog weer de zon opduiken. Het is mooi zo. Deze cosmopolitan kapelka (wereldburger vlinder) gaat verder vliegen…….

Onze tuin vol Amsoi, Paksoi, Sla enz.

Onze tuin vol Amsoi, Paksoi, Sla enz.


Eerste zonnige blog

Standaard

Het is zonnig…..zo voel ik me ook, maar anderzijds is mijn gewicht alles behalve zonnig.
Voordat ik over mijn gewicht begin wil ik even zeggen dat het een bevrijding is mijn eerste bewuste blog te schrijven. Why? Ik heb al heel lang voornemens om mijn gedachtegang te schrijven en deze te delen met hen die deze willen ontvangen. Ik doe dit in de eerste plaats voor mezelf en in de tweede plaats is het mooi om te weten dat een ander iets heeft aan geschreven of gesproken woorden.
Ik schrijf al sinds mijn 11e levensjaar actief; gedichten en korte verhalen. Ook schreef ik al eerder columns. Tot nog toe heb ik niet veel gedaan met mijn geschreven woorden. Why not? Dat heeft meer te maken met onzekerheden die nog steeds aanwezig zijn, maar die zo onnodig zijn. I know I got the skills but still I doubt myself and my skills.
Anyhow….ik ben blij dat ik deze stap heb genomen.
Ik ben blij dat ik daadwerkelijk mijn eerste blog schrijf. Waar het naar toe zal leiden weet ik niet, maar ik geniet van dit moment evenals ik geniet van de zon die op deze winterdag op mijn lijf schijnt.
Oja, ik zou het over mijn gewicht hebben hè?
Toch maar niet….ik zal trachten vandaag weer een bezoek te brengen aan de sportschool.
To be continued!
Deze cosmopolitan kapelka gaat verder vliegen…..

20140313-142535.jpg